Alixe Carrette - Duel voor één

Al maandenlang doet ze een poging tot het schrijven van een opzienbarend stuk literatuur. In haar dossier staat ze omschreven als ‘mentaal doorgedraaid’ en dat is te zien aan de manier waarop ze als een gek tekeer gaat op het blok papier. Ze schrijft en schrijft en schrijft. Ze heeft de inspiratie te pakken gekregen.
De afgrijselijke mok die keurig op haar bureau geplaatst is, wacht geduldig en kijkt toe hoe ze schrijft, schrapt en verscheurt. Bezeten door concentratie grijpt ze los naast het oor van de mok; haar hand omhelst het ding alsof ze het de mond snoert. Als een gedetineerde stikt het onder haar knellende greep. De hete thee wrikt en woelt en houdt niet op tot de huid van haar hand begint af te bladderen. Ze knippert niet eens met haar ogen. Het doet haar niets, totdat ze haar hoofd buigt om een slok te nemen.
Een merkwaardige opmerking: een vloeistof zó helder dat haar eigen spiegelbeeld haar een troebele blik kan toewerpen. Pas dan schreeuwt ze moord en brand. Roepend naar een tweede persoon, die aansprekend met ‘u’. Ze lijkt wel vaker gesprekken te voeren met iemand. Ze is echter de enige in haar kamertje – dag in, dag uit. Dat bewijst haar krankzinnigheid. Stil snikkend over haar verbrande huid krijst ze het gestoorde uit haar lijf, om het te delen met iedereen die meeluistert: ‘Overdrijf niet zo!’
Pipa Toel| Daar blijft het potlood lichtjes haperen. Waarom ze haar eigen naam kiest, is een geheim waar ze later achterkomt. Net wanneer ze haar hoofd wil laten rusten, schieten haar ledematen agressief in actie. De woorden, zinnen en wendingen vloeien uit haar vingernagels zoals regenwater in rivierbeddingen stroomt. Tot alles plots de oever op slaat. Eén zin, kort en krachtig, is alles wat overblijft.
‘Verstop jezelf niet langer, zwakkeling.’
Iets in de kamer slaat op hol. Het vergeelde papier lijkt zijn zelfvernietiging te activeren. De snippers vallen als druppels naast haar voeten. De krappe kamer klopt zijn ingewanden kort en klein, tot het enige nog intacte een hevig bonzend hart is. Tudum, tudum, tudum.
‘Wie ben ik?’ denkt ze terwijl ze opstaat. Met haar blik op de grond gericht ontdekt ze kaarsrechte strepen onder haar versleten schoenzolen. Haar ogen draaien alle kanten op; de bodem, de muren, het plafond, de warme deur bedekt met diepe groeven alsof een kat haar klauwen erin heeft gezet. De strepen – ze zijn overal. Twee handen grijpen de wastafel vast. Nog nooit tilde ze haar hoofd zo omzichtig op. De spiegel ligt aan diggelen en ze kan nog net haar doordringend paar bruin-groene ogen en haar omhooggekrulde mondhoek waarnemen.
‘Zij verdient dit niet,’ begint ze bedeesd – alweer lijkt ze te praten tegen een tweede persoon. ‘Haar ordinaire leven past haar best.’
‘Uw rigoureuze levensstijl breekt haar vast.’
Een paniekerige toon vormt zich in haar keel. ‘Wat moet u met iemand zo onschuldig als zij?’ Ze draait zich weg van de scherven. Een poging tot het ontsnappen aan haar eigen spiegelbeeld, alleen om er overal mee in contact te komen. De strepen op de muur spreken haar aan. Als ze maar wist dat strepen niet konden praten. Als ze maar wist dat het haar brein was dat het woord nam.
‘Wees eerlijk met jezelf, omarm je medeplichtigheid!’
Het is dat moment waarop ze beslist dat ze het heft in eigen handen moet nemen. Ze besluit dat ze zich niet langer verlaagt tot instellingen.
 
#
 
Zonneschijn door onbestaande ramen kondigt een nieuwe dag aan. Zweetdruppels huppelen over de spierwitte heuvels van haar gezicht. Besef, bekering, verraad sijpelen bij haar naar binnen als losgeslagen hoogtij. Haar slaapplek stribbelt al schreeuwend tegen onder haar beweging. Het lijkt alsof het universum haar probeert te waarschuwen voor haar toekomstige keuzes.
Met een kalm hoofd begint ze haar dag, haar acties zeer gericht. De kaarsrechte lijnen buigen onderdanig af en het buitenlicht brandt zich een weg door haar aderen, spieren en huid op weg naar vrijheid. In haar ogen blijkt nog niets ooit zo voorbestemd te zijn in haar leven. Ze aanschouwt het uitzicht op de bewoonde wereld alsof het haar ware thuis is. Haar longen vullen zich gretig met frisse lucht en haar borstkas beweegt op en neer. Een laatste wanhopige poging tot overtuiging eist haar aandacht. ‘
Uw ware aard zit verscholen in uw daden, keer uw stappen om en accepteer uw lot.’
‘U kan hulp krijgen als u luistert naar uw meest gunstige persoonlijkheid.’
‘Empathie boven psychopathie.’
Het volgende gebeurt bliksemsnel, sneller dan het licht en blijft haar lichtjaren lang bij. De trekker wordt overgehaald en ze ziet – tot iedereens teleurstelling – haar winnende persoonlijkheid aan het einde van de holle gang. Dansend.
‘Daar stopt het verhaal van het engeltje op haar schouder voorgoed. Het is nu eindelijk mijn beurt. Absolute macht klink als muziek in mijn oren.’

‘Grimmig glimlachen mijn bruin-groene ogen naar de hare. Zo een neerbuigende opmerking kan ik simpelweg niet aanvaarden.’
Het geval doet zich nog maar net voor of het nieuws is al te horen, oorverdovend luid:
 
In stille herinnering: Pipa Toel
dag van overlijden: 4 augustus
oorzaak: onbekend
 
‘Er was gewoon geen plaats voor ons beiden, onze aanwezigheden stonden in verband met elkaar, maar onze verhouding hield geen steek. Ik had geen andere keuze dan met haar af te rekenen.’