Boris Glikman - Welkom bij de machine

Een jonge man, in de volle bloei van zijn jeugd, stuit op uiterst lange, ingewikkelde en obscure instructies voor het bouwen van een of ander apparaat. Hij raakt geboeid en vervolgens geobsedeerd door deze instructies en wijdt al zijn uren aan de bouw van dit gevaarte, waarvan de werking en het doel volledig onbekend zijn – maar die hij wanhopig graag wil ontdekken.
De jaren gaan voorbij terwijl hij worstelt om elke stap van de schijnbaar eindeloze instructies te begrijpen en moeizaam te volgen. Zo verdiept is hij in zijn taak dat hij zich helemaal niet bekommert om het verstrijken van de tijd.
Hij is ervan overtuigd dat, zodra de machine voltooid is, al het werk en de tijd die hij erin heeft gestoken achteraf gerechtvaardigd zullen zijn en zijn leven de betekenis zal krijgen die het momenteel ontbeert.
Soms, als beloning voor een dag hard werken, laat de man zijn verbeelding de vrije loop en verschijnen er voor zijn geestesoog allerlei wonderbaarlijke scenario’s: het apparaat blijkt een voertuig te zijn dat sneller dan het licht kan reizen, of het kan worden gebruikt om het hiernamaals te bezoeken, of toegang te krijgen tot parallelle universums, of een apparaat dat hem in staat stelt het verleden te veranderen, of hem onsterfelijkheid te verlenen, of zelfs een geest-in-een-fles die elke wens vervult. Misschien zou het zelfs een machine kunnen zijn waarmee hij fysiek en logisch onmogelijke werelden kan betreden, zoals een wereld waarin zwart wit is, 1 = 0, leugens waarheid zijn en leven dood is. Of, wat als dit inderdaad instructies zijn voor het bouwen van God?
Af en toe wankelt zijn vastberadenheid even en wordt hij overmand door fundamentele twijfels over wat hij aan het doen is. Was hij altijd voorbestemd de instructies voor het apparaat te ontdekken, of was het puur toeval dat hij erop stuitte? Was het een zegen of een vloek voor hem ze te hebben gevonden? Bouwen anderen ook hun eigen machines of is hij de enige? Wat als hij, om de zinloosheid en leegte van zijn eigen bestaan niet onder ogen te hoeven zien, zichzelf slechts bezighoudt met betekenisloos werk dat nooit ergens toe zal leiden, of dat zal resulteren in de bouw van iets alledaags en onbetekenends?
Andere keren vraagt hij zich af of de machine misschien gewoon een metaforische entiteit is, en hij slechts een personage in een allegorische parabel die via zijn handelingen tracht een essentiële diepe waarheid over het bestaan over te brengen, een waarheid waarvoor hij zelf helaas blind is en die hij niet kan begrijpen.
In de loop der jaren worden zijn handen minder handig, verliest zijn gezichtsvermogen zijn scherpte, wordt zijn rug minder soepel, neemt zijn geest af. Taken die vroeger bijna geen lichamelijke of geestelijke inspanning vereisten, vragen nu zijn volledige aandacht en kracht, waardoor hij uitgeput achterblijft.
En zo, na de lange en moeizame bouwperiode, is het laatste onderdeel klaar om op zijn plaats te worden gezet. Het enige wat nog gedaan moet worden is het vast te zetten met de laatste moer en bout en het apparaat zal compleet zijn. Terwijl hij dit doet, wordt de man gegrepen door de overweldigende aantrekkingskracht die lijkt uit te gaan van de voltooide constructie. Hij stelt zich voor dat hij haar nooit meer zal verlaten, zodat hij voor altijd kan staren naar haar adembenemende schoonheid.
Dan realiseert hij zich dat hij nu de laatste momenten van zijn sterfelijk bestaan beleeft. Terwijl zijn zicht vervaagt, ziet hij dat de machine die hij zijn hele leven heeft gebouwd eruitziet als de ideale rustplaats, en dat er niets anders voor hem overblijft dan zich er voor de eeuwigheid in te plaatsen.

Vertaling: Finn Audenaert

Weetje

Er bestaat een gefloten versie van het verhaal:
https://elhurgador.blogspot.com/2014/09/un-cuento-silbado-silbo-gomero-textos.html

En er is ook een krantenartikel over:
https://bozlich.wordpress.com/2016/09/02/welcome-to-the-machine-el-diario-article-english-translation/