Bruno Lowagie - De burgers van Taronië

Ooit was er in de wereld niets dan chaos. De mensheid was niet meer dan een ongeorganiseerde verzameling stammen die elkaar naar het leven stonden. Werd een stam te groot, dan viel die in geen tijd uiteen door broedertwist. Regelmatig vormden zich nieuwe stammen. Zo ontstonden telkens weer nieuwe vijanden.
Eén stam slaagde er na verloop van tijd in het grootste leger ter wereld op de been te brengen. De stam noemde zichzelf de ‘Zonen van Lawar’ en het leger stond onder bevel van koning Lawar XII de Veroveraar, zoon van Lawar XI de Grote.
De koning verdiende zijn bijnaam ‘de Veroveraar’ omdat hij elke veldslag won die hij voerde. Elke stam die hij versloeg, kwam onder zijn heerschappij. Het gebied waarover hij regeerde, groeide zienderogen. Ook zijn leger werd steeds groter.
‘Binnenkort onderwerp ik de hele wereld aan mijn wil,’ zei hij tegen zijn manschappen. ‘Onze triomftocht kan niet worden gestopt.’
Hij bleef dit na elke overwinning herhalen, tot hij op een dag de poorten van Taronië bereikte, klaar om een ​​belegering te beginnen.
--
De stadstaat Taronië werd bewoond door de Taroniërs, een oude gemeenschap die, tegen de menselijke natuur in, al vele eeuwen in vrede leefde. Het volk was erin geslaagd een hoge vorm van beschaving te bereiken. Het beschikte over technologie die als wapen kon aangewend worden. Op die manier konden de Taroniërs de Zonen van Lawar met gemak verslaan … als ze dat wilden. Ze kozen er echter voor niet te vechten.
In plaats van zich te verdedigen, stuurden de Taroniërs een ongewapende burger naar Koning Lawar XII die voor hun poorten stond. De gezant had een eenvoudige boodschap bij in de vorm van een brief.
Lawar de Veroveraar kon zelf niet lezen, dus liet hij de mededeling voorlezen: ‘Machtige koning Lawar, wij zijn Taroniërs. We zijn een oude stam die al generaties lang in Taronië wonen. In het begin der tijden was ons volk strijdlustig, maar door de eeuwen heen werden we het beu om oorlog te voeren. We kozen ervoor in vrede te leven. We zijn het vechten verleerd en daarom weigeren we het gevecht met de Zonen van Lawar aan te gaan. We willen gewoon met rust gelaten worden.’
Lawar XII wist niet goed wat te denken. Wat waren de Taroniërs van plan? Het leed
geen twijfel dat Taronië een machtige stadstaat was. Hij was ervan overtuigd dat er meer achter de vreemde boodschap zat.
‘Dit is vast een list,’ siste hij de boodschapper toe. ‘Taronië wil ons misleiden. Daar trappen de Zonen van Lawar niet in.’
De boodschapper uit Taronië schudde ontkennend het hoofd. De man verhief zijn stem zodat ook alle generaals van de Zonen van Lawar konden horen wat hij zei: ‘Als de Zonen van Lawar hun dorst naar bloed willen lessen, dan staat het jullie vrij mij te doden. Ik heb slechts één verzoek: laat mijn medeburgers met rust!’
Lawar XII bulderde van het lachen: ‘Wat een dwaas voorstell! Ik ben Lawar de Veroveraar, ik onderhandel niet over vrede. Ik ben hier om het Taronië te overwinnen!’
Hij trok zijn zwaard en onthoofdde de boodschapper met een enkele slag. Vervolgens gaf hij de opdracht een katapult in positie te brengen voor de poorten van Taronië. Hij katapulteerde eigenhandig het hoofd van de boodschapper over de muren.
‘Zo,’ zei hij minachtend, ‘dat is wat ik denk van het vredesvoorstel van Taronië.’
--
De volgende ochtend kreeg de Koning van de Zonen van Lawar bezoek van een andere burger, dit keer een vrouw, met dezelfde mededeling.
‘Ik heb mij vrijwillig aangeboden om jou mijn leven te geven,’ zei ze. ‘Dood mij als je hoognodig je dorst naar bloed dient te lessen, maar laat mijn medeburgers leven.’
De arme vrouw onderging hetzelfde lot als de eerste boodschapper.
Haar hoofd was nog maar pas over de muren verdwenen, of er stond al een derde boodschapper bij de poort te wachten om de boodschap te herhalen.
Hij werd gevolgd door een vierde, een vijfde... Mannen en vrouwen wisselden elkaar af; allen werden ze door Lawar XII gedood.
'Dit gaat vlot,' grinnikte de wrede koning toen hij de vijftigste Taronese vrijwilliger doodde. ‘Wie had gedacht dat we Taronië zo gemakkelijk, burger voor burger, zouden kunnen veroveren?’
Toen het honderdste hoofd over de muren van Taronië werd gekatapulteerd, lachte Lawar XII echter niet meer.
‘Dit is niet hoe ik de wereld wil veroveren,’ klaagde hij. ‘Hier valt geen eer mee te behalen. Ik ben Lawar de Veroveraar, niet Lawar de Schapenslachter. Ik haat lafaards. Ik haat de burgers van Taronië!’
Hij wenste alle Taroniërs dood, maar hij kon het tempo niet verhogen. Hoeveel burgers van Taronië hij per dag kon doden, werd door de Taroniërs zelf bepaald.
Zijn leger had het gehad met het wachten voor de poort. Veel van de boeren die door Lawar XII waren gedwongen de wapens op te nemen, lieten hun bataljon in de steek gelaten en gingen naar huis omdat de oogst eraan kwam.
Bij de honderdvijftigste onthoofding begon Lawar XII zich af te vragen wat de strategie was achter het gedrag van de burgers van Taronië. Waarom waren ze zo laf? Wat dreef hen om hun hoofd aan hem aan te bieden?
Hoe meer hij erover nadacht, hoe minder hij de Taroniërs begreep. Zijn leger was ondertussen verdwenen. Alleen zijn trouwste generaals waren nog aanwezig, maar zij durfden niet te zeggen wat ze van de bizarre situatie dachten. Lawar XII wist maar één ding: hij wilde dat dit absurde theater stopte. Hij had zijn honger naar bloed verloren. Hij was het bloedvergieten moe.
--
Toen de tweehonderdste burger, een kinderloze vrouw van middelbare leeftijd, voor hem stond, brak hij in tranen uit. Het volgende moment gaf hij zich onvoorwaardelijk over.
‘Je hebt me verslagen,’ zei hij tegen de vrouw. ‘Ik onderwerp mezelf en mijn generaals aan jou.’
‘Taronië accepteert je overgave,’ antwoordde de vrouw, en ze gaf haar volk een teken dat het beleg voorbij was.
Luid gejuich steeg op vanachter de muren van Taronië. Honderden mensen stormden de poorten uit en prezen de vrouw die Lawar XII de Veroveraar had onderworpen. Ze werd voortaan Mataronia genoemd en aanbeden als de moeder van alle mensen.
‘Laat de dood van honderdnegenennegentig burgers niet vergeefs zijn,’ zei Mataronia. ‘Laat ons een boodschap van vrede over de hele wereld verspreiden.’
Zo gebeurde het dat mensen van over de hele wereld op pelgrimstocht kwamen naar Taronië om naar de lessen van Mataronia te luisteren.
‘Waarom weigerden de burgers van Taronië te vechten toen de Zonen van Lawar aan de poorten stonden?’ vroeg een van Mataronia’s eerste discipelen. ‘Taronië beschikte over de geavanceerde technologie.  Het had die met gemak als wapen kunnen inzetten om zo de Zonen van Lawar te overwinnen.’
‘Vechten zou contraproductief zijn geweest’, antwoordde Mataronia. ‘Er zou aan beide
kanten bloed vergoten zijn. Het dodental zou veel hoger zijn geweest dan dat van de honderdnegenennegentig burgers die bewust hun leven gaven. Veel andere, even onschuldige burgers zouden in de strijd om het leven zijn gekomen.’
‘Hoe wist je dat Lawar XII de Veroveraar zich zou overgeven nadat hij bijna tweehonderd mannen en vrouwen had gedood?’ vroeg een andere discipel.
‘Dat wist niemand vooraf,’ antwoordde Mataronia eerlijk. ‘Ik was in ieder geval klaar om te sterven toen ik onze boodschap voor de tweehonderdste keer herhaalde.’
‘Wat als Lawar XII Taronese burgers was blijven vermoorden totdat er geen enkele meer over was?’
‘Dat was het risico dat we bereid waren te nemen, gezien het alternatief.’
‘Taronië had zich ook gewoon kunnen overgeven. In dat geval zouden alle Taroniërs nog leven.’
‘Misschien,’ antwoordde Mataronia, ‘maar zou het een leven zijn geweest dat de moeite waard was om geleefd te worden?’