Frank Roger - LAATSTE HERINNERINGEN

            Zoals elke morgen stak David de straat over om zijn krant te kopen aan een kiosk voor hij zich naar het metrostation repte. Toen het begon te regenen merkte hij tot zijn ongenoegen dat hij zijn paraplu vergeten had.
            Hij was doorweekt toen hij eindelijk de trappen naar het station afdaalde en hij vervloekte zichzelf. Enkele tellen later vond hij een zitplaats op het metrostel en wilde zijn krant lezen, maar kon zijn bril niet vinden. Hoe kon hij ook die vergeten hebben?
            Hij liet zijn krant zakken en schudde het hoofd. Het was zo een van die dagen waarop alles verkeerd liep. Hij staarde uit het raampje terwijl het metrostel voortraasde, trachtend aan iets positiefs te denken.
            Toen hij aankwam op kantoor vroeg een van zijn collega’s hem:
            “David, heb je het nieuws gehoord? Heb je de krant gezien?”
            “Nee, ik kon niet. Ik heb mijn bril vergeten. En mijn paraplu ook. Kijk maar eens naar mijn kleren.”
            “Je bent niet de enige die met geheugenproblemen te kampen heeft. Het is een epidemie.”
            “Waar heb je het over?”
            “In het hele land begonnen mensen van alles te vergeten. Eerst leidde dat maar tot kleine problemen, maar inmiddels zijn er ernstige ongevallen gebeurd op snelwegen en op luchthavens. En het lijkt alleen maar erger te worden.”
            “Lieve hemel, dat is pas angstaanjagend. Is er al een verklaring voor het verschijnsel?”
            “Nog niet. Niemand weet hoe lang dit zal duren, hoe het zal eindigen, en of het wel zal eindigen.”
            David schudde het hoofd. “Ik kan het nauwelijks geloven. Dit zou wel eens het einde van de wereld kunnen zijn. Welke verschrikkelijke toekomst staat ons te wachten?”
            Enkele ogenblikken lang staarden David en zijn collega’s in gedachten verzonken voor zich uit. Het viel hem op dat een aantal personeelsleden afwezig was.
            “Waar zijn Cindy, Maggie en Jeff?” vroeg hij. “Zijn ze niet komen opdagen? Ik neem aan dat ze vergaten te komen werken. Dat zal dan wel hetzelfde probleem zijn.”
            “Over welk probleem heb je het?” vroeg een van zijn collega’s.
            Hij zweeg even, zich afvragend wat hij met zijn opmerking bedoeld had. “Ik weet het niet,” wist hij uiteindelijk uit te brengen. “Had ik het over een probleem?”
            Kort daarop zaten ze allen aan hun bureau, hard aan het werk zoals gewoonlijk. Het verschrikkelijke nieuws over de epidemie was alweer volledig uit hun geest verdwenen.