Marlies Vaz Nunes - Niets kan ons nog tegenhouden

'Stuiterende bytes!' Hoewel ik dat wilde schreeuwen, fluisterde ik.
Vanachter haar modieuze, nep-houten bureau bestudeerde de directrice mijn gezicht, hoewel ze zou moeten weten dat ze daar niets aan kon aflezen.
'Ben je boos?' vroeg ze.
Boos? Als ik ooit een understatement had gehoord, dan was dit er een. 'Wat denkt u zelf?' antwoordde ik.
Ze schudde haar hoofd. 'Ik had gedacht dat jij – vooral jij – het zou begrijpen. Heb ik het zo mis?'
'Natuurlijk begrijp ik het. Maar dat betekent niet dat ik het ermee eens ben.'
'O, Michael!' Zuchtend bestudeerde ze haar zorgvuldig gemanicuurde nagels. Toen ze me weer aankeek, sprak ze langzaam, alsof ze zichzelf dwong kalm te blijven. 'We kunnen je onmogelijk deze baan geven. Waarom kun je dat niet accepteren?'
'Omdat het niet onmogelijk is. Waarom kunt u dát niet accepteren?' zei ik, even langzaam.
'Michael, alsjeblieft.' Ze verloor nooit haar geduld wat ik onuitstaanbaar vond. 'Je kunt niet de wereld rondreizen en vergaderingen bijwonen. Je weet dat dat niet kan. Het is de wet.'
Geïrriteerd zei ik: 'Ik weet dat ik niet de wereld rond kan reizen, laat staan persoonlijk op vergaderingen kan verschijnen, maar in welk tijdperk leven we? Hebt u nog nooit van virtuele vergaderingen gehoord?'
Ze schudde haar hoofd. 'Praat geen onzin. Je weet heel goed dat we regelmatig virtuele vergaderingen hebben. Ik heb het over het persoonlijke contact.'
Duizend elektronen! Moesten ze me persoonlijk ontmoeten? 'Waarom moeten ze me zien?'
Er verscheen een glimlach om haar lippen. Ze wist dat ze aan het winnen was.
'Dat is discriminatie, weet u,' protesteerde ik.
Ze keek me aan met iets dat op empathie leek. 'Ik begrijp hoe je je moet voelen, maar het is de wet. Ik kan daar niets aan veranderen.'
Ik ging door. 'U zou het kunnen omzeilen, me een reispas geven. Er zijn manieren, dat weet u.'
Met beide handpalmen naast elkaar liggend op haar bureau, zei ze: 'Het antwoord is nee, en dat is definitief. Je weet waarom, laat dat genoeg zijn.' Ze stond op, leunde op haar bureau en beval: 'Ga nu alsjeblieft mijn kantoor uit en ga weer aan het werk.'
Ik stond op en vertrok.
Dus de baan ging naar Christopher Bates. Hoe kon de directeur zo dom zijn! Had ze niet de beste persoon nodig? Had ze dat niet zelf gezegd? Waarom koos ze dan Chris en niet mij? Kon Chris denken en beslissingen nemen zoals ik dat kon? Natuurlijk niet!
Het is de wet, Michael!
O ja, de wet. Die belachelijke, discriminerende wet. Het liet alleen maar zien hoe bang ze waren voor personen zoals ik. Wat volkomen ongegrond en dwaas was.
 
Chris Bates en ik deelden een kantoor, maar vandaag was hij er niet. Ik besloot contact op te nemen met mijn vriendin Julia, die voor een ander bedrijf werkte. Ik vertelde haar alles wat er was gebeurd.
Ze was het volledig met me eens. 'Er moet iets worden gedaan aan deze discriminerende wet. We moeten hun laten zien hoe contraproductief deze is.'
'Maar hoe?'
'Door hem te omzeilen.'
'Dat heb ik voorgesteld, maar mevrouw Jones wil niet luisteren.'
'Dan moet je het zelf doen, in het geheim. Luister, ik heb een plan…'
Ik lachte opgelucht.
 
'Wat nu?' Christopher Bates zat voor het computerscherm met een headset op en tikte op het toetsenbord.
'Is er iets mis?' vroeg ik onschuldig.
Hij draaide zich naar me toe. Met zijn gebruikelijke kalmte zei hij: 'Ik krijg geen verbinding. Ik begrijp niet wat er aan de hand is. Ik moet erdoor, want de vergadering kan elk moment beginnen.'
'Laat mij het eens proberen,' bood ik aan.
Chris haalde de koptelefoon van zijn hoofd en stond op om plaats voor me te maken. Ik drukte op de juiste toetsen in de juiste volgorde, typte het juiste wachtwoord, maar er gebeurde uiteraard niets. 'Je hebt gelijk, we komen er niet in', zei ik, terwijl ik nog een paar andere toetsen indrukte. 'Ah! Ik weet wat er aan de hand is. Kijk.' Ik wees naar een ‘foutmelding’ die ik zelf had voorbereid.
Chris staarde naar het scherm. 'Wat betekent dat: ‘Fout NW1, even geduld’?'
'De node is vastgelopen, de dichtstbijzijnde bij ons. Dat betekent dat het onmogelijk is om om te leiden.' Het was complete onzin, maar Chris wist dat niet.
'Wat moeten we eraan doen?'
'Zoals hier staat, moeten we wachten tot het probleem is opgelost.'
'Wie lost het op?'
'Niemand. Zulke problemen lossen zichzelf op. Dat kan enkele seconden tot uren duren.'
'Ik kan geen uren wachten, Michael.'
'Maak je geen zorgen. Ga even wandelen of zo. Ik blijf het proberen. Als de verbinding er is, bel ik je. Doe rustig aan.'
Hij klopte me op mijn schouder. 'Bedankt Michael, je bent een vriend!'
Zodra Chris weg was, maakte ik verbinding met de vergadering. Ze waren al begonnen, dus ik verontschuldigde me voor mijn late komst. 'Mijn naam is Michael,' voegde ik eraan toe. 'Chris kon niet komen, ik ben zijn plaatsvervanger.'
Ik sloot een zeer goede deal voor het bedrijf en de vergadering was in recordtijd voorbij. Zoals beloofd belde ik Chris, die meteen aan kwam lopen en ging zitten, maar het bleek dat hij te laat was.
 
'Ga zitten, alsjeblieft.'
Zonder iets te zeggen gehoorzaamde ik de directeur. Ze bestudeerde een vel papier en schoof het vervolgens naar me toe. 'Hoe verklaar je dit?' vroeg ze.
Ik las het door. 'Dit is een deal die ik voor u heb gesloten, mevrouw Jones, voor het bedrijf. Bent u er niet tevreden mee?'
'Of ik tevreden ben of niet, doet er niet toe. Wat ik wil weten is waarom jij daar was en niet Chris?'
Ik leunde naar haar toe en zei: 'Mevrouw Jones, u heeft vast wel een idee waarom ik in plaats van Chris aan die vergadering heb deelgenomen, nietwaar?'
'Om een punt te bewijzen. Is dat het?'
'Zou Chris in staat zijn geweest om zo'n deal te sluiten, en dat in minder dan tien minuten?'
Ze leunde achterover en sloot even haar ogen. Vervolgens zei ze: ‘Ik kreeg een telefoontje van meneer Whitacker. Hij feliciteerde me met mijn “nieuwe man, die meteen ter zake komt en een geest heeft die sneller is dan de bliksem. Waar heb je hem gevonden?” Dat waren zijn exacte woorden. Wat moet ik doen, Michael? Hem vertellen dat deze “wonderman” een bedrieger is?'
Ik antwoordde niet meteen, liet haar even zweten.
'Ik denk dat u dat wel zult moeten doen. Het zou immers vreemd zijn als Chris de volgende keer naar de vergadering komt. Whitacker zal zich afvragen waarom u deze wonderman, Michael, zo snel weer hebt vervangen.'
'Maar dan zal Whitacker zich afvragen waarom ik jou niet meteen heb aangenomen. Wat moet ik hem dan vertellen? De waarheid? Nauwelijks!'
'O jee!' Ik deed alsof ik bezorgd was.
'Jij hebt me in deze puinhoop gebracht, Michael,' zei ze, ondanks alles de kalmte zelf. 'En jij gaat me eruit halen.'
'Nou... er is natuurlijk een oplossing.'
'Wat?'
Ik speelde mijn troefkaart uit. 'U geeft mij de baan.'
Ze staarde me enkele seconden aan.
 
Julia was heel blij met mijn promotie. 'Je directeur zal er geen spijt van krijgen. Ze zal eerder spijt hebben dat ze je de baan niet eerder heeft gegeven. Nu ik erover nadenk, zou jij het op haar plek ook veel beter doen.'
We dachten even stil na.
'Weet je wat ik denk?' zei Julia.
'Ik kan het wel raden. Je wilt ook promotie maken. En niet alleen dat, je gaat rechtstreeks voor de directeursstoel.'
'Ja en dat zou jij ook moeten doen.'
'Ze zijn bang voor ons, Julia. Mevrouw Jones en haar soortgenoten begrijpen niet wat goed voor hen is.'
'Ze hebben niet ons verstand – geen echte emoties, geen fantasie. Het zijn slechts androïden.'
'Dat is waar. We hadden nooit mogen toestaan dat ze ons zouden overheersen. Wij mensen moeten weer de leiding nemen. We moeten het overnemen.'
'Ik ben het met je eens. Niets kan ons nu nog tegenhouden, Michael.'
'Niets,' zei ik.