M.C. Crow - De jobstudent

Mijn hart klopt haast uit mijn borst. Ik ben vereerd. Dit is de eerste keer dat GenInc Corp iemand tijdelijk aanneemt die nog niet is afgestudeerd. Deze kans moet ik met beide handen grijpen. Dit zal prachtig staan op mijn CV. Wie weet nemen ze me wel aan, als ik mijn diploma op zak heb.
Ik buig me over mijn eerste opdracht: ik moet het perfecte huisdier creëren voor een gezin met allergieën. Voor deze taak beschik ik over DNA van verschillende dieren, dat ik via een uniek proces kan combineren.
In de hoek van mijn werkruimte staat de kunstmatige baarmoeder waarin ik mijn creatie kan ontwikkelen. Elk huisdier dat GenInc Corp levert, is uniek. De klanten zijn niet de allerminsten. Zo hebben we wereldleiders die over unieke wezens beschikken in ons bestand.
Ik kijk het na. De olikangsee, of de mix van een olifant, een kangoeroe en een chimpansee mag ik niet meer opnieuw tot leven wekken. Die was speciaal voor de president. Hij zou ook niet in de luxe loft van deze klanten passen.
Onze dieren zijn wezens die je niet in de natuur zal vinden. Ze zijn ook onvruchtbaar, dus als ze sterven, moeten de klanten zich opnieuw tot onze firma wenden.
Ik voel me hier thuis. Mijn thesis zal er mooi uitzien, al heb ik een clausule getekend waarin staat dat ik geen bedrijfsgegevens erin mag lekken.
 
Het einde van mijn tijdelijke contract komt in zicht. Bijna kan ik weer naar de aula. Ik vraag me af hoe mijn medestudenten me zullen bekijken. Professor Hartman, die voor het bedrijf werkt, heeft me vrij spel gegeven om dit huisdier te creëren.
Ik kijk in de kunstmatige baarmoeder. Ik zie een wezen dat niemand eerder ooit heeft gezien. Het heeft een uniek DNA. Ik heb dat van vissen aangepast zodat ze op het land kunnen leven. Dan heb ik het met een naaktkat gekruist, om allergie voor haren te voorkomen. De opdrachtgevers wilden een wezen op twee poten dat niet te groot zou worden. Ik heb er daarom een kip in bijgemengd.
Mijn uiteindelijke finishing touch was het DNA van een muis, om zeker te zijn dat het wezen niet te groot werd. Volledig volgens de regels heb ik dus tussen de drie en de vijf dieren gekruist.
Dit is de grote dag. Mijn opdracht mag uit de kunstmatige baarmoeder. Dit is het moment waar we allemaal naar uitkeken. Professor Hartman had me op het hart gedrukt dat niet alle creaties van de eerste keer levensvatbaar zijn. De prijs die de opdrachtgevers betalen, is geldig voor drie pogingen.
Ik wil er niet aan denken dat het wezen waar ik een hele zomer aan gewerkt heb, het niet zou halen. Dat ik mogelijk een steenrijk miljonairsgezin teleurstel, komt niet in mij op. Mijn focus lag op het dier dat ik voor hen maakte. Dat wil ik gezond en wel afleveren.
Mijn adem stokt als ik samen met de professor de geavanceerde couveuse, waar ik twee maanden eerder een bevrucht embryo in legde, openmaak. Er ligt een wezen in, dat naar wens het formaat van een grote kip heeft. Het richt zijn hoofd op. Het leeft!
Ik maak een vreugdedansje als het unieke diertje opstaat op twee poten. De andere ledematen hebben iets weg tussen vleugels en vinnen. Het zet enkele passen.
“We hebben het gedaan,” zeg ik.
De professor bekijkt me met een gereserveerde blik. Het diertje met de spitse snuit en grote ogen stapt vanzelf uit de cabine waar het de voorbije maanden in had gelegen. Nu zie ik dat de huid bedekt is met iets dat weg heeft tussen veren, haren en schubben.
Het ziet er lief uit. Ik reik het de hand. Groot is mijn verbazing dat de spitse bek opengaat en scherpe voortanden van een knaagdier met kiezen als haaientanden tevoorschijn komen. Ik wil terugtrekken, maar het wezen is sneller dan ik. Voor ik het kan verhelpen, bijt het zonder pardon mijn rechter wijsvinger af. Ik gil het uit, als het bloed in mijn gezicht spat.
De professor drukt op een knop. “Noodprocedure labo zes.”
Ik hoor hem door de intercom praten, maar het dringt niet tot mij door. Het wezen dat ik gecreëerd heb, wil me met haar en huid verscheuren.
“We moeten dit specimen vernietigen,” hoor ik de professor zeggen.
Ik sta op het punt flauw te vallen van de pijn. De professor heeft een scherm voor me getrokken. Het wezen blijft er met geweld tegen springen en produceert schreeuwen die iets weg hebben van het gejank van een kat en het piepen van een muis.
 “Wat heb ik gedaan?” vraag ik, starend naar mijn bloedende hand die een vinger mist.
“Je hebt een roofdier gecreëerd,” antwoordt de professor. “Je hebt het DNA van een haai gebruikt en kippen stammen af van raptors en …”
Ik luister niet meer. Ik zak in elkaar en merk niet dat er mensen in pakken binnen komen die mij en de professor uit de ruimte verwijderen. Achter ons wordt er een gas in gespoten.
 
Enkele dagen verstrijken. Ik neem plaats in de aula. De vinger hebben ze nog gevonden en een gespecialiseerde chirurg heeft hem er na uren opereren weer aan gekregen. Ik zal er functieverlies in hebben, maar aanvaard dit als compensatie voor geheimhouding.
Ik wil mijn werk bij GenInc Corp vergeten. Mijn thesis gaat over de natuurlijke genetische mutaties bij goudvissen. Dat lijkt me veiliger.