M.G. Crow - De zilveren amulet

Ik kijk om me heen. De grond trilt bij elke inslag.  De knallen zijn oorverdovend. Waar ben ik? Ik lig stil en beweeg me toch voort. Zou ik het wagen mijn ogen te openen?
Mijn verzwakte hart doet extra moeite om te pompen als ik merk dat het glibberige dat ik vasthoud, mijn eigen darmen zijn, die ik wanhopig in mijn opengereten buik probeer te houden. Dit moet wel een nachtmerrie zijn. Die mortiergranaat ging af en … Nu lig ik hier.
Als ik aandachtig luister, hoor ik de laarzen van de mannen die mij op de brancard dragen op de grond donderen. Hebben we de bunker gehaald?
Heeft het zin voor mij? Een normale man zou al lang dood zijn, maar ik ben geen normale man. Ik ben Wilhelm Von Wolfgang en als ik mezelf zou redden, ben ik een gevaar voor mijn wapenbroeders, die me in deze toestand willen redden. Ik had beter het loodje gelegd.
‘Ha, daar heb je nog zo een!’ Een luide bariton snauwt me toe. Het geluid komt uit de mond van een man met een witte schort vol bloedvlekken. Dit moet de arts zijn.
Ik kreun in een poging om iets te zeggen, als ze me van de brancard verplaatsen op iets wat op een operatietafel lijkt. De pijn verscheurt me. Eerst leek ik verdoofd, nu pas besef ik dat ik echt half opengereten ben. Geloof me, ik ben wat gewend.
De mannen die me brachten, verdwijnen weer. Ik ben nu alleen met de arts en een akelig gevoel overvalt me. De manier waarop hij naar me kijkt, doet mijn zenuwen als telegramdienst aan mijn hele lichaam de boodschap brengen dat ik in gevaar ben.
De arts trekt het bovenstuk van mijn hemd open. De rest is samen met de huid van mijn buik verdwenen. Ik slik als hij minachtend zijn neus ophaalt en negeer de ijzergeur van bloed die hem omringt.
‘Dat is godslastering.’ Hij wijst naar mijn zilveren hanger. Zijn vermanende vinger rust demonstratief op mijn borst. Kent hij het symbool?
Mijn lippen trillen, te zwak om er een woord uit te krijgen. Kon ik hem maar uitleggen dat hij een grote vergissing maakt.
‘De Führer zal niet blij zijn met jongens als jij die zich in gruzelementen laten schieten om niet voor hem te moeten vechten.’ De arts grijpt naar mijn hanger. Nu weet ik zeker dat hij geen idee heeft waar het maansymbool voor staat.
Ik schud mijn hoofd met mijn laatste krachten, maar het heeft geen zin. De arts trekt mijn talisman van mijn lichaam. Kon ik hem maar zeggen dat hij me beter liet sterven. Deze man lijkt gekweld door de demonen van jongemannen die door zijn vingers glipten. Hij wil zich niet aan mij hechten, ik ook niet aan hem, zeker nu niet.
Meteen laat hij met grote ogen mijn amulet vallen. Ik weet niet wat hij ziet. Star hou ik mijn ogen op het plafond gericht. Er lijken ratten in mijn buik te woelen. Hoelang kan ik dit nog volhouden?
Ik waag het niet meer om naar mijn handen te kijken als ik mijn buik loslaat. Ik voel al een nieuwe huid over mijn ingewanden trekken. De pijn wordt een oude vertrouwde, een die ik nooit meer hoefde te voelen sinds ik twaalf jaar was. Toen veranderde ik. Normale jongens worden mannen, ik werd een monster.
Mijn grootmoeder gaf me de zilveren talisman. Het is een oud erfstuk dat mensen als ik in staat stelt menselijk te blijven. Zonder die hulp neemt het beest me over. Het begint mijn ziel over te nemen. Ik bekijk dingen anders als mijn blik scherper wordt.
De haren schieten door mijn huid. Mijn kaak lijkt ontwricht als ze langer wordt. Ik haat dat gevoel.
Mijn handen worden klauwen. Mijn tanden zijn groter. Ik ben een roofdier.
Als ik opsta, zit de arts bang in een hoekje gedoken te bidden. Het zal zijn arme ziel niet baten. Deze transformatie heeft veel van mijn energie gekost. Ik moet me voeden om te helen en ik kan de mens in mij enkel redden door een ander mens tot mij te nemen.
De ogen van de arts zijn grote blauwe poelen van angst. Nu laat ik mijn hanger even liggen waar hij hem heeft laten vallen. Nu zal de dokter me genezen. Alle angst is in mij verdwenen. Mijn honger zal gestild worden.
Ik werp een blik op de amulet, die besmeurd wordt met een spat bloed, als ik aan mijn medicinale maaltijd begin. Met een beet heb ik hem de keel doorgebeten voor hij kon roepen. Laat me mijn amulet weer aanhebben voor er iemand binnenkomt.