M.G. Crow - Jachtinstinct

Dit is de eerste keer dat ik deze bar betreed en het zal ook de laatste zijn. Niet dat de sfeer of het publiek tegenslaat, integendeel. Alles zit goed, maar ik ben al te lang in deze regio.
De jonge vrouw die alleen aan de toog zit, trekt mijn aandacht. Ze is perfect en de reden waarom ik weer moet vertrekken.
Ik kan haar niet weerstaan. Met een zelfverzekerde pas ga ik naar haar toe. Ik zet me op de barkruk naast de hare en wenk de barman.
Ze kijkt me verwonderd aan als ik de opdracht geef haar een volgende drankje in te schenken. Mijn god, wat ruikt ze lekker. Haar blauwe ogen schitteren.
“Bedankt,” zegt ze met een glimlach.
“Proost.” Ik klink mijn glas tegen het hare.
“Jou heb ik hier nog gezien.”
“Ik ben hier nieuw.”
“Dat dacht ik al. Een man als jij zou ik anders al opgemerkt hebben.” Glunderend tast ze me af.
Mijn gevoel is juist. Ze komt hier regelmatig en zal gemist worden. Het is een risico dat ik moet nemen. Ze doet me kwijlen. Ik onderdruk een zucht van verrukking.
Ze neemt enkele slokken en zet haar glas witte wijn neer. Een lichtrode lipafdruk siert het glas.
“Ik ben Jason.” Het is de eerste naam die in mij opkomt. Hoe ik mezelf noem, doet er niet toe. Mijn echte identiteit zal ik niet prijsgeven.
“Miranda.” Ze zet zich zo dat ik wel in de uitsnijding van haar topje moet kijken.
“Kan je me hier wegwijs maken?” vraag ik nadat ik mijn glas leeg heb gedronken. De whisky brandt in mijn keel. Om hem te verwerken, zal ik haar nodig hebben.
Miranda nipt haar wijn naar mijn mening iets te traag op. Ze lijkt me een gewillige prooi. Nu gaat ze toch niet terugkrabbelen? Ik kan ruiken dat ze geil is.
Ze grijpt haar tas en staat op. “Waar wil je beginnen? Ik woon hier niet ver vandaan. Het wordt laat. Loop je met me mee?”
Bingo! Ik scoor zonder mijn krachten aan te moeten spreken. Mijn looks zijn meestal al voldoende. Opscheppen is niet mijn sterkste kant, maar ik weet dat ik uiterlijk met een Olympische god word vergeleken. Dat maakt mijn levenswijze makkelijker.
Ik voel de ogen van sommige andere mannen in mijn rug priemen. Zijn ze jaloers? Sommigen wel, anderen lijken me vies te bekijken. Ik durf erom te wedden dat verschillende van hen al met Miranda van bil zijn gegaan. Ze lijkt me het type dat moeilijk te bevredigen is. Geen nood, ik weet wat ik doe.
 
Haar appartement is niet zo groot. Miranda knipt het licht aan en laat me binnen.
“Nog een slaapmutsje?” Met een verleidelijke knipoog grijpt ze een fles uit het rek.
O nee, wijn! De whisky drijft me nog de kast op. Nog meer van dat kan ik niet aan. “Ik heb genoeg op.” Het is geen leugen.
Ze komt naar me toe. Ik merk dat ze me ergens bekend ruikt. Die geur die ik niet kon plaatsen, voller, volwassen. Een huivering gaat door me heen. Bij onze laatste ontmoeting was ze nog een kind.
Ik haal diep adem. Waarschijnlijk herinnert ze zich mij niet meer. Het moet wel. Anders zou ze van mij gaan lopen. Nu nodigt ze me uit.
Ze trekt haar topje uit en onthult haar fraaie boezem. Ik ontplof bijna. Zonder erbij na te denken, knoop ik mijn hemd open. Ik ben in de stemming. Dit kan ik meenemen. Waarom mag ik geen plezier hebben, terwijl ik verplichtingen nakom? Het is niet dat ik alles aan mijn bestaan even fijn vind, maar het went. Ik heb geleerd niet meer sentimenteel te worden.
Ze loopt naar een deur en wenkt me. Haar rok ligt op de grond. Enkel haar string bedekt de laatste intieme zone van haar lichaam.
Mijn broek gaat ook uit voor ik naar haar toe loop. Ze trekt me de kamer in. Ik popel om haar string uit te trekken en haar te nemen.
Het is donker in het vertrek, maar het deert niet. Ik zie haar klaar en duidelijk. Groot is mijn verwondering als ze me doet struikelen.
Voor ik het weet voel ik mijn rug ergens op neerkomen. Ze heeft me achterover doen belanden. Wil ze op mij gaan zitten?
“Ouch!” Ik word verblind door een fel licht en voel mijn huid branden. Waar heb ik dit aan verdiend? Ik lig op een zonnebank. Ontsnappen is niet mogelijk. Ik ben verzwakt en mijn huid kleeft aan de lampen.
“Achttien jaar heb ik op dit moment gewacht.” Miranda zet zich op een stoel bij de zonnebank. De geur van mijn brandende lichaam kwelt haar neus. Ze neemt een etui en steekt een sigaret op. Haar nicotinerook mengt zich met de mijne.
Mijn looks veranderen als mijn gezicht gestroopt wordt door de uv-lampen. Met grote ogen staar ik haar aan.
Nu weet ik het weer. Jaren geleden meende ik een kind te ruiken, toen ik me voedde aan een prachtige vrouw, die sprekend op Miranda leek.
“Ik heb gezien hoe je mijn moeder vermoord hebt,” zegt Miranda. Ze blaast een rookwolk uit. “Ik zag je slagtanden en weet wat je bent. Mijn bloed zal je niet drinken. Ik weet dat jij het was. Je bent de derde van jouw soort die ik op deze bank flambeer. Efficiënter dan staken.”
Het wordt zwart voor mijn ogen. Na vijfhonderd jaar eindigt mijn ondode bestaan. Ik zal het niet meer meemaken als Miranda mijn as opveegt.