M.G. Crow - Onder de volle maan

Nee, ik kan het niet, ik wil het niet! Haar geur verleidt me. Ik ruik haar van mijlenver. Ik wil haar, maar niet op die manier.
Zo geruisloos mogelijk nader ik haar onder het licht van de volle maan. De vloek heeft me op dit moment in zijn greep. Op momenten als deze wenste ik dat ik nooit geboren was.
Hoe dichter ik kom, hoe meer ik van haar waarneem en hoe meer ik in de war raak. In principe is ze mijn prooi. Ik kan haar verscheuren. Haar tere vlees is niets tegen mijn tanden en klauwen.
Ze is lekker. Dat weet ik. Toch aarzel ik.
Ze merkt niet dat ik haar benader. Wat doet ze hier eigenlijk, alleen op dit uur in het park?
Ik ben hier om te jagen. Ik moet. Elke keer de maan vol is, overvalt de vloek me. Het is mijn geboorterecht, zoals het dat van mijn vader was.
Mijn moeder heeft me veel over hem verteld. Hij stierf voor mijn geboorte. Hoe? Dat weet ik niet. Dat heeft ze me nooit verteld. Nam hij zijn leven, of is het genomen?
Al jaren zijn er geen jagers meer op pad. Ik heb hun geur nog nooit geroken. Geen zilver in de buurt te bekennen. Ik ben veilig.
Ze gaat op een bankje zitten en grijpt naar haar smartphone. Wie wil ze bereiken?
Mijn nieuwsgierigheid drijft me dichter. Haar geur overweldigt me als ik nader om over haar schouder mee te kijken naar haar scherm. Ik moet weten wie er in haar leven is.
Als ze een partner heeft die haar komt ophalen, is hij mijn prooi. Ik wil haar en zal haar niet delen.
Mijn hart gaat wild tekeer, om plots een tel stil te staan. Ze dreigt over haar schouder te kijken. Dat is geen goed idee. Ze mag me onder geen beding zien, toch niet in deze vorm.
Ik hoor haar door haar toestel spreken. Haar zachte, diepe stem ontroert me.
“Mam, ik ben in het park. Ik heb mijn laatste bus gemist en heb geen geld. Kan jij een taxi betalen?” hoor ik haar zeggen.
Mijn hart begint weer te slaan. Ze belt geen vriendje.
Ik hou me stil. Het is gevaarlijk dat ik niet verscholen in de struiken zit. Ze kan bijna mijn hete adem in haar nek voelen. Ik ben te dicht genaderd.
Ze sluit het gesprek af. Ik heb niet gehoord wat het antwoord van haar moeder is. Mijn oren zijn scherp, maar niet zo scherp.
Ze staat op. Ik wil me uit de voeten maken, maar ze draait zich om en ziet me. Met grote ogen staart ze me aan.
“Wie ben jij?” Ze klinkt eerder nieuwsgierig dan bang.
Nu pas zie ik dat haar gezicht gedomineerd wordt door een groot litteken dat van haar voorhoofd over haar neus tussen haar ogen tot over haar rechterwang loopt. Ondanks haar prachtige lange krullen, haar perfecte figuur en mooie ogen, weet ik dat veel mannen hierop afknappen. Ze houdt haar hoofd schuin en observeert me. Wat denkt ze van mij? Ondanks haar gehavende gezicht, is ze mooi. Ze straalt iets uit dat me rust geeft.
“Waarom val je me niet aan?” Ze lijkt me te testen en ik ben er nu zeker van dat ze meer over mijn soort weet dan ze laat blijken.
“Ik vind je … lekker op zo’n manier dat je me niet zal smaken.”
Mij intrigeert het dat ze  niet bang is van mij. Nu wil ik haar zeker beter leren kennen. Ik weet niet wat ze van mij denkt.
Hier sta ik nu, als een grote wolf. Als de maan niet vol was, zou ik mijn  menselijke vorm hebben. Ik verlang zo naar hun vlees en bloed, maar het hare kan ik niet verteren. Iets weerhoudt me ervan.
“Ik ben Anneleen,” zegt ze, zonder een opmerking over mijn uiterlijk te maken.
“Heu, normaal zie ik er zo niet uit.” Ik buig mijn hoofd dat de vorm van een wolvenkop heeft naar beneden.
“Je bent zoals mijn vader. Hij was ook een weerwolf. Blijkbaar heeft hij de laatste jager neergelegd toen die me in de wieg wilde doden. Mijn vader is in zijn mensenvorm gegaan. Hij kon niet voorkomen dat de jager mijn gezicht openhaalde.”
Nu begrijp ik het. Ze is van mijn soort. Alleen veranderen vrouwen niet onder de volle maan. Mijn moeder is als kind kreupel geslagen door een jager. Mijn vader stierf toen hij haar wilde redden. Dikwijls gebruiken ze weerloze dochters van weerwolven als lokaas.
Hier sta ik nu. Zonder mijn smartphone kan ik geen nummers uitwisselen.
Anneleen begint te lachen, alsof ze mijn gedachten kan lezen. Deze nacht ga ik niemand verscheuren, maar ik besef dat ze op mijn pad is gekomen om het bestaan van onze soort verder te zetten.
“Mijn moeder komt me zelf ophalen,” zegt Anneleen. “Kom je met ons mee?”
Ik huil naar de maan. Ze begrijpt mijn antwoord.