Pierrette COffrée - Also sprach de Kezelberg

Lucy ploft neer in de zetel na een zware werkdag als verpleegkundige. ‘Wat een horror zo’n dag!’ denkt ze bij zichzelf. Na het invullen van enkele elektronische gezondheidsdossiers neemt ze een slaapmutsje (Amontillado, zoals gewoonlijk), met op de achtergrond evergreens van Koen Wauters. Ze dommelt zachtjes in. Op de Kezelberg, aan de uiterste rand van het dorp Moorsele, ligt een vrouw verkrampt, neergebliksemd. Ze mompelt met een glazige blik enkele laatste woorden, onverstaanbaar gebrabbel. ‘I have dream! What a dream!’, ontwaakt Lucy. ‘Kon ik de arme vrouw maar redden in plaats van horror-datafiches in te vullen.’
 
#
 
(Memories of a curiously fulminating woman)
‘Zit iedereen op zijn plaats?’, brul ik door de klas. ‘Oscar, doe jij de deur dicht? … Oscáár?! Waar is Oscáár? Weet iemand waar wáár die verdomde Oscáár is?’
Soms weet ik niet of de leerlingen wél of niet aanwezig zijn. Dat komt vaker voor. Toch werd ik laatst getroffen door een merkwaardig voorval in de klas. In bloody Klier geef ik al jaren zoiets als les. Iedereen wandelde zoals gewoonlijk als zombies voorovergebogen scrollend het lokaal binnen. Hondsdolheid zou mijn grootmoeder beweren, geprezen zij haar ziel, die nooit schermen heeft gekend. De lucht in de klas werd adembenemend kil. Iets leek zich te voeden met de aandacht van de kinderen. Ik meende plots een melkgrauwe magnetische draad waar te nemen die tussen de leerlingen zweefde, ragfijn, die ieder in zijn machtsgreep hield.
Lientje en Bruno plompzakten versuft neer op een stoel, gehypno-telefonetiseerd? ‘Hey Bruno! Hallo!’ Ik hield het niet voor mogelijk. Plots (met mijn derde oog?) zag ik een stel grijparmen uit de telefoon van de weerloze Bruno tevoorschijn komen en het kind haast omstrengelen. De kinderen zelf leken niets te merken.
Had ik last van hallucinaties? Toegegeven, ik dronk gisteren een klein kopje Ayahuasca-thee, maar ik had het gevoel dat ik net heel helder bij bewustzijn was. ‘Bruno, alles oké? Bruno? Hallóó!’ Alsof ik Bruno uit de clusters van een kleverig fijnmazig net moest zien te trekken. Zijn handjes zag ik vreemd trillen, zijn spiertjes heel even vaalgroen oplichten.
De kinderen glunderden opgewonden om zich heen en staarden daarna voor zich uit, geheel in beslag genomen door IETS, als keken ze naar een – hoe kan ik het beschrijven? – enorme suikerspin. Ik slokte enkele glazen water naar binnen, opende het raam van het benauwde klaslokaal en kwam amper tot rust. Ik zette professioneel de les Drama voort. ‘Ha Oscáár, dáár ben je!’, riep ik, ‘Jouw beurt nu, doe maar een olifant na.’ Niemand zag de olifant in de kamer.
‘s Avonds broedde ik verder, met hartkloppingen over wat me was overkomen. Ik kon het voorval in de klas niet zomaar pardoes uit mijn hoofd zetten. Tijd om rustig mijn lievelingsbarbados-pijpje te roken op de Kezelberg, aan de uiterste rand van het dorp Moorsele. Daar hoor je de populieren ruisen; ik voelde me er veilig en heilig geborgen. Daar, ja daar verscheen mij ten slotte als een duistere epifanie het spookachtig wezen dat ik vermoedde! Donkere wolken rolden voorbij.
Er flitste een opaak groen weerlicht voor mij uit. Ik huiverde. Het was uit de grond omhoog geflikkerd, pulseerde elektrisch, de ‘benen’ als vuurbollen die hoekig scherp zigzagden in de lucht. Een gelaat dat niets menselijks had. Ogen die knetterend licht gaven. Ik dacht even aan het ijzeren gelaat van Darth Vader waarachter iemand schuilde, maar hier schuilde niemand ergens achter. Ettelijke scharen jeugdige zielen hield het rondom zich in zijn flikkerende almacht, waar het zich kennelijk mee voedde. Kolossaal veel jonge zielen werden geofferd voor zijn wevende web. Hun nog ongeopende astrale vleugeltjes plakten tegen de vele armen van het web als vliegen tegen uitgerolde kleefrollen. Het spinachtige wezen zoog alle leven van de reddelozen naar zich toe en leek nimmer verzadigd. O, was dit een gedaante van het World Wide Web-wezen? Het hield een bliksem vast, zijn blik verblindde me. Neergebliksemd verloor ik prompt het bewustzijn.
Geblaf. Een hond uit de buurt kwam snuffelend aanlopen. De echo van het geblaf wekte een hiërarchie blaffende honden. Overburen snelden toe en belden Lucy op, de verpleegster van wacht. Aangekomen op de Kezelberg probeerde zij me te reanimeren, maar ze kon enkel vage woorden in een reutel horen. Mijn adem stokte en kwam niet meer terug. De hond jankte.
 
#
 
Even later noteerde Lucy het uur van mijn overlijden. Ze voelde kort haar borst branden, alsof ze zelf ook door de bliksem getroffen was. Zij beleefde als een levende nachtmerrie wat zij had gedroomd. ‘Wat heeft die vrouw gemompeld?’ vroeg Lucy zich prangend af, ‘dat kom ik nooit te weten.’
Thuisgekomen bekeek ze toch (wie weet) de beelden van haar bodycam, die standaard aan haar jaszak vastgeknepen zat. Ze zette het volume hoog om de woorden op te kunnen vangen. Ar… Ang ra ang… Ma ie j… noe... ‘Angra Maiynu’, zo noemde men dat IETS, de Evil Spirit, duizenden jaren geleden, ten tijde van Zarathustra. Lucy was gaan googelen. ‘Heeft die vrouw de Evil Spirit werkelijk gezien?’, vroeg ze zich af, terwijl ze alweer indommelde bij de liedjes van Koen Wauters.