Thomas de Vries - Ontkisting // Polycarb versus hoop

Meer dan zuurstof pompt je masker
afstand, afwijzing, mijn afgang.
Eeuwig onderweg in kilte.
Jij in je vrieskist,
ik in zelfmeelij,
ons wentelend in het Weltall.
 
Krols kronkelende slangetjes,
brutaal knipogende lichtjes.
Jij daartussen, onbeweeglijk.
Vuistdik polycarb,
graatmagere hoop,
onze bruiloft lang vergeten.
 
Een nieuwe start, zei je koeltjes
voor de klep naar beneden ging,
andere plek, andere lui.
Op Spe vind je vast
een meid die jou wil,
ga er maar meteen van dromen.
 
Excuses, mijn doornig roosje,
niets dan groteske uitvluchten,
de ruimtereis als ontsnapping.
Vergeefse moeite,
meer provocatie,
koester je rust nu het nog kan.
 
Herbeginnen, waarom ook niet,
mijn wrede, onwillige bruid,
al te graag doe ik met je mee.
Ik zette de klok,
ontwaakte tijdig
voor een onverwacht samenzijn.
 
Drilboor, slijpschijf en kettingzaag,
sissend zuur en plasmasnijder,
grof alaam van de thuisplaneet.
Langzaam maar zeker
nader ik je kern,
smelten, buigen, knappen zal je.
 
Gisteren zag ik een haarscheur
in je weerbarstige deksel,
de aanzet van een knisperbloem.
Liefde ontkisten –
kom je gauw warmen
in mijn hongerende armen.