Tomislav Takač - Meisje uit Neum

Toen men hem Adam Ibrahimović noemde – de beste criminele patholoog niet alleen in Sarajevo, maar in heel Bosnië en Herzegovina – verwachtte hij gewoon een normale klus. ‘Lichaam van een jonge vrouw aangetroffen in de haven van Neum vanochtend vroeg.’ Alles veranderde toen hij het lichaam daadwerkelijk zag. Hij dacht aanvankelijk dat haar huid donkerblauw was geworden door livor mortis, maar een nadere inspectie bewees het tegendeel ... en dat was nog maar het begin.
‘Nou, wat denkt u ervan, meneer?’ vroeg de plaatselijke politieagent, Stefan Hadžić.
Adam: ‘Ze ziet er inderdaad vreemd uit. Als u niet tegen autopsies kunt, zal ik u dat niet kwalijk nemen.’
Stefan: ‘Geen sprake van, ik moet hierbij zijn of ik het nu wil of niet. Ook al geef ik over. Ze ruikt niet naar ontbinding, dus ze was niet lang dood?
Adam: ‘Ja, zo ziet het eruit ... Hm, haar hoofd is licht naar links gekanteld ... En ze heeft haar nek gebroken. Er zit nog iets anders op haar nek. Niemand als vermist opgegeven in de afgelopen vierentwintig uur? Niemand? Identiteitsbewijs? Papieren?’
Stefan: ‘Precies, niemand in de hele Adriatische Zee! We hebben alleen een soort net gevonden met schelpen en vis.’
Adam pakte een scalpel en begon haar borst open te snijden, maar het scalpel weigerde haar gladde, koude huid te snijden.
Adam: ‘Dit is een gloednieuw scalpel, en het deukt haar huid in alsof het een botermes is …’
Hij prikte in de vier vreemde lijnen op haar nek en opende ze, waarbij hij ontdekte dat het kieuwen waren die leken op die van haaien. Hij begon alles wat hij kon waarnemen op te schrijven voordat hij een scalpel of iets anders zou vinden om haar open te snijden.
Leeftijd: 18-25 jaar. Geslacht: vrouwelijk. Donker zwart haar tot op de schouders. Huid lichtoceaanblauw, rug donkerblauw. Enige kleding: een soort kort rokje van een stof die op zeewier lijkt. Op haar linkerarm en -voeten vliezen zichtbaar. Tanden driehoekig van vorm, als die van een piranha, en parelwit. Binnenkant van de mond eveneens lichtblauw.
Alleen een diamanten scalpel slaagde erin haar huid enigszins te snijden, maar ook dat brak af. Adam besefte dat het lichaam niet geheel menselijk was ... of misschien buitenaards? Hij pakte een kleine batterijlamp en opende haar oogleden — en schrok hevig toen hij zag dat ze volledig zwart waren.
Stefan: ‘In godsnaam! Eerst zwom ze bijna volledig naakt in zee ... Wat ze ook uitspookte daar, dan heeft ze tanden als een barracuda, en nu ogen als kleine grijze buitenaardse wezens?’
Adam: ‘We weten meer na de bloed- en DNA-tests. Die mutaties ... als ik eerlijk ben, lijken het me eerder aanpassingen aan het leven in de zee.’
Hij besloot een diamanten beenzaag te gebruiken, en daarmee lukte het net om haar huid te snijden – maar ternauwernood. Ze had longen, maar haar hart was twee keer zo groot als een normaal menselijk hart, en ze had twee levers.
Plotseling verscheen er uit het niets een jonge politieagent, lijkbleek, en hij schreeuwde: ‘Meneer! De familieleden van het meisje ... zijn hier!’
Vervolgens liet hij hen een foto op zijn telefoon zien: ze stonden op een houten platform in de haven. Ze hadden allemaal een blauwe huid, net als het meisje, en pikzwarte ogen – maar alle mannen waren gewapend met speren en geweren die gemaakt leken te zijn van schelpen en kreeften. Een van hen droeg een soort kroon op zijn hoofd: de leider van de groep, mogelijk hun koning.
Adam sloot haar borst en knikte naar de politieagenten om haar lichaam in een kist te leggen.
Stefan: ‘Waarom, dok? Geven we haar zomaar aan hen mee?’
Adam: ‘Ten eerste is het het juiste om te doen. Ten tweede, als er een beenzaag voor nodig is om haar huid te snijden, denk je dan dat jullie twee ook maar een kans maken tegen hen? Kom, we gaan.’
Na het lichaam in de kist te hebben gelegd, laadden ze die in de politieauto en reden rechtstreeks naar de haven. De groep wachtte geduldig, roerloos als standbeelden, zonder enige uitdrukking op hun gezichten. Toen de agenten de kist uitlaadden en voorzichtig op de grond zetten, liep de leider met twee van zijn grootste lijfwachten op hen af. Een van hen opende de kist, terwijl de rest toekeek hoe de drie Bosniërs stonden te zweten, niet wetend wat hun lot zou zijn.
De leider keek naar het dode meisje, gaf een teken om de kist te sluiten en haar mee te nemen. Daarna keek hij Adam recht in de ogen, en woorden weerklonken in de geest van de patholoog: ‘Mijn dochter. We brengen haar naar huis ... om voor altijd te rusten ... Ga naar huis, oppervlaktebewoners. We zijn niet boos ... maar vecht niet tegen ons en volg ons niet. Of jullie sterven.’
Er lag verdriet in de stem die Adam in zijn hoofd hoorde, ook al was er niets van te zien op het gezicht van de leider. Ze keerden zich om met de kist en liepen zo de zee in, alsof ze een wandeling in het park maakten. De drie mannen wachtten een paar seconden, en ontspanden zich toen pas.
Stefan: ‘Wat in godsnaam gaan we tegen onze meerderen zeggen?’
Adam: ‘De volledige waarheid. Wat zouden we anders moeten doen? Liegen?’
 
Vertaling: Finn Audenaert