Veerle Dosogne - Kabouter Niet-zo-lui

Het is herfst. Als bij wonder verschijnen her en der paddenstoelen en met de paddenstoelen ook de kabouters. (Als de paddenstoelen weer verdwijnen, gaan de kabouters ondergronds, waar ze leven in holen en gangen – een feit dat weinig bekend is, denk ik. Ze hebben er een hele infrastructuur, compleet met sporthal en olympisch zwembad, wat een enorme verspilling is, want kabouters doen niet aan sport. Daarvoor zijn hun armen en benen te kort. Petanquen doen ze wel, maar er zijn dan weer geen petanquebanen voorzien. Typisch. Maar hier gaan we verder niet op in.)
Terug naar het herfstbos. De mooiste paddenstoelen zijn in geen tijd ingenomen door de meest ijverige kabouters. Wie niet zo snel is, moet het stellen met wat overblijft, zo ook onze Kabouter Lui.
Kabouter Lui, een gepensioneerd postbode, neemt zijn intrek in een gescheurd exemplaar. Het dak is niet helemaal waterdicht, maar dat lost hij op met een plastic potje dat hij heeft gevonden in een gracht.
Niet ver van zijn paddenstoel is een put in de grond, niet groot, maar wel diep. Op de eerste nacht in zijn nieuwe verblijf komt er een reetje in klem te zitten. Het heeft zijn achterpootje gebroken en jammert uren aan een stuk. Tot Lui het niet meer kan aanhoren. In zijn pyjama trekt hij het diertje uit de put, verbindt zijn pootje en legt het dan onder een boom, beschut met wat takken en bladeren. ‘Ik word hier zo moe van!’ zegt hij, en valt ter plekke in slaap.
De volgende morgen wordt Lui wakker van de regen. Het reetje ligt er nog steeds, kletsnat nu. ‘Het kan hier niet in de regen blijven,’ besluit Lui. Hij begint te graven, dagen en weken aan een stuk. Er ontstaan kamers en gangen onder de grond. Het wordt een mini-ziekenhuis met consultatieruimte, een ICU en een ziekenboeg, ingenieus verwarmd door een convector met buizenstelsel. Donker en muf, maar met voldoende felle neonverlichting en een verluchtingssysteem.
Het kost wat moeite, maar Lui slaagt erin het gekwetste reetje in zijn ziekenhuis te slepen, waar het warm en droog ligt. De ziekenboeg is meteen gevuld. Moe maar tevreden overschouwt Kabouter Lui zijn harde werk. Tijd voor een dutje.
Het nieuws over het ziekenhuis doet snel de ronde en de volgende dag meldt een regenworm met een rood hoedje zich aan. Het puntje van zijn staart is geraakt door een ploegschaar en hangt nog met een velletje vast.
‘Dat wordt een amputatie,’ zegt Dokter Lui ferm. Hij heeft geen idee hoe dat moet, maar YouTube weet raad. Ik bespaar u de bloederige details, maar even later ligt de regenworm in bed, met zijn achtereind in de witte zwachtels. De operatie is voortreffelijk verlopen.
De ene na de andere patiënt komt langs en Lui loopt zich de benen onder het lijf om hen allemaal zo goed mogelijk te helpen.
Intussen investeren zijn buren in zonnepanelen, schuttingen, carports en auto’s.
Tot op een dag de aarde trilt, het ziekenhuis instort, de paddenstoelen scheuren … Sommige kabouters slaan in paniek op de vlucht, hun SUV’s volgeladen. Anderen raken verpletterd onder het puin. Een bulldozer maakt het hele dorp met de grond gelijk. Dit is een woonuitbreidingsgebied. Er is een vergunning om hier een wijk met zeshonderd nieuwe huizen te bouwen. Voor mensen.