Out of this World sprak met auteur Finn Audenaert, die we misschien vooral kennen als eindredacteur van de verhalen die in het online magazine verschijnen. Finn heeft zijn eerste solobundel (SF/F/H) onder eigen naam uit. Tijd voor een gesprek!
 
OOTW: Je bundel heet Knipsels uit de Kosmoheraut. Vanwaar die naam?
Finn: In 2023 stuurde ik Remco Meisner, hoofdredacteur van het Nederlandse SF/F/H-tijdschrift Fantastische Vertellingen, enkele artikelen uit een fictieve krant, De Kosmoheraut. Zij berichtten over gebeurtenissen in de toekomst. Het leek me een leuke, wat lossere manier van world building. Remco bleek geïnteresseerd in het plaatsen van een aantal van die artikelen als zogenaamde fillers (getiteld ‘Finn Audenaertesques’) tussen de besprekingen en de langere verhalen door in Fantastische Vertellingen. Qua opmaak was dat wel extra werk voor Remco, dus ik ben hem heel dankbaar voor de moeite die hij zich getroostte.
Die artikelen heb ik allemaal, soms in herwerkte vorm, in mijn solobundel opgenomen. Deze ‘knipsels’ vormen de rode draad in het boek. De titel van mijn bundel werd bedacht door mijn uitgever bij De Kremkoll, Olav Heirman. Een eerdere werktitel was Sluimervrienden, gebaseerd op een ultrakort verhaal dat ook in de bundel is opgenomen. Die titel hebben we geschrapt omdat er in mijn bundel meer sciencefiction en fantasy dan horror staat. Het UKV ‘Sluimervriend’ is een horrorstukje.
 
OOTW: Hoelang heb je op deze bundel gebroed?
Ik geloof dat ik rond september of oktober 2024 van Olav hoorde dat hij een reeks pockets met speculatieve fictie wilde uitgeven. Hiertoe richtte hij De Kremkoll op. De Kremkoll is overigens ook de naam van zijn verkoopkraam van tweedehandse boeken. In de lente van 2025 waren de bijdragen gekozen: 9 UKV’s (van telkens 77 woorden), 2 gedichten (waaronder eentje voor Tonke Dragt), 6 ‘knipsels’ en 18 langere verhalen. In de zomer heb ik dan, tussen een heleboel redactiewerk voor uitgeverij Poespa Producties door, de verhalen herwerkt.
 
OOTW: Gaat het om nieuw materiaal?
Het materiaal is nieuw in die zin dat de vertellingen echt wel stevig herwerkt zijn: stilistische aanpassingen, toevoeging van nevenpersonages, pro- of epiloog etc. Veel bijdragen, met name de UKV’s en de oudste verhalen, verschenen eerder in Out of this World. Maar de bundel bevat ook niet eerder gepubliceerde ‘knipsels’, een ongepubliceerd gedicht over schrikvogels (jawel, zoek maar eens op wat voor beestjes dat zijn) en een aantal wedstrijdverhalen die nog geen thuis hadden gevonden.
Ik weet dat sommige auteurs een broertje dood hebben aan herwerkingen, maar zelf ga ik bijzonder graag opnieuw aan de slag met ouder werk. Ik leer er veel van. Natuurlijk zijn er grenzen. Toen ik op een hete julidag om half twee ‘s nachts nog aan het knutselen was aan een verhaal, dacht ik ook wel even: het is mooi geweest voor vandaag.
 
OOTW: Kan je wat over de verhalen zelf vertellen?
Finn: Ik geef graag enkele voorbeelden. Een greep uit de SF-verhalen: een gymleraar leidt kindsoldaten op om een oorlog ver weg te gaan uitvechten … De president van de Verenigde Aarde is de laatste man op de planeet; alleen hij kan de buitenaardse invasie stoppen … Op de planeet Neutraal ontfutselen geheimagenten elkaar informatie. Daarbij wordt seks als wapen niet geschuwd … Het Interstellair Kampioenschap Tijdreizen telt een heleboel verraders onder de deelnemers … Generaal Vanderbilt, een personage bedacht door co-auteur Ruben De Baerdemaeker, wil te allen prijze een medaille in de wacht slepen; hij gaat hierbij over lijken …
Veel van de UKV’s zijn kleine fantasy-schetsen. Een van de horrorverhalen gaat over het moeilijke bestaan van een dame die achtervolgd wordt door bloeddorstige kranen. Een persoonlijke favoriet is dan weer een weird verhaal over sportlui die ‘kleine mannetjes’ inzetten om duels uit te vechten.
 
OOTW: Je boek bevat binnenillustraties! Wat kan je ons daarover vertellen?
Finn: Ik mocht van uitgever Olav Heirman zelf op zoek naar een coverillustrator. Voor een SF-anthologie die ik momenteel samenstel voor uitgeverij Edge ZERO, Heliocentrisme. Reisgids voor ons zonnestelsel, werk ik samen met vier illustratoren. Een van hen is Coen de Moor, bekend van onder andere de strip Mevrouw Donderhuys. Auteur Laura Scheepers, die redigeert en jureert voor Edge ZERO, had mij voor dit project met Coen in contact gebracht.
Ik vroeg Coen of hij interesse had. En die had hij zeker! Hij tekende twee mogelijke covers en, op eigen initiatief, een leuk auteursportret. Naarmate hij meer verhalen uit de bundel te lezen kreeg, werd Coen steeds enthousiaster. Hij stelde voor zes binnenillustraties te leveren. Ik ging natuurlijk graag in op Coens vriendelijke aanbod.
Leuk weetje: doordat Coen een auteursportret aanleverde, zal de hele SF-reeks (SF staat hier voor ‘speculatieve fictie’) van De Kremkoll een auteursportret op de achterflap hebben. Zodoende kreeg ook SF001, Wolken vallen niet van de Leuvense auteur Luc Geeraert (wederom een verhalenbundel), een auteursportret, ditmaal van de hand van illustrator Stephan Louwes.
Ik vind het bijzonder leuk om over de landsgrenzen heen te werken. Ik probeer bij al mijn projecten, veelal anthologieën bij Poespa Producties en Edge ZERO, zowel Nederlanders als Vlamingen te betrekken. Voor Knipsels uit de Kosmoheraut kon ik Coen strikken voor de illustraties, en SF-auteur Charles van Wettum voor het voorwoord. Leuk om ook Charles aan boord te hebben!
 
Knipsels uit de Kosmoheraut is een pocketuitgave van 264 bladzijden. Het boek kost €12. Deze SF/F/H-verhalenbundel is te koop bij  de Vlaamse keten Standaard Boekhandel: https://www.standaardboekhandel.be/p/knipsels-uit-de-kosmoheraut-9789083571218
Je kan het boek ook rechtstreeks bij uitgever Olav Heirman en auteur Finn Audenaert bestellen, via Messenger of mail. (Mailen naar Finn kan zo: [email protected].)

​Rik de Lavaletta

‘De Bestemming’ is een filosofische sciencefictionnovelle waarin controle, menselijke vrijheid en de grenzen van technologische perfectie centraal staan. OOTW ging in gesprek met auteur Rik de Lavaletta.
 
OOTW: Rik, laten we bij het begin beginnen. Hoe is De Bestemming eigenlijk ontstaan?
Rik de Lavaletta: Het begon als een reeks korte, bijna columnachtige schrijfsels voor jullie site. Een soort stem uit de toekomst, iemand uit het jaar 2224 die terugkeek op onze tijd. Eerst waren het losse observaties, melancholisch, soms grappig, soms verontrustend. Maar gaandeweg sloop er een lijn in. Die man kreeg een naam, een geschiedenis, een doel. En toen was het ineens geen losse reeks meer, maar een verhaal dat ergens naartoe moest. Dus heb ik alles volledig herschreven. Niet herschikt, herschreven. Van nul af aan.
 
OOTW: Wat bleef er over van die oorspronkelijke stem?
Rik: De melancholie. En de vragen die hem dreven. Wat betekent vrijheid in een wereld waar alles ‘werkt’? Wat gebeurt er als zelfs onze herinneringen te reproduceren zijn? Die toon, dat zoeken, is gebleven. Maar het personage is menselijker geworden, gelaagder. Eerst was hij een soort commentator. Nu is hij een man die zélf in conflict komt met het systeem dat hij jarenlang heeft gediend.
 
OOTW: En dat systeem, de Nexus, het is alomtegenwoordig in je boek. Wat betekent het voor jou?
Rik: Nexus is in beginsel geen kwaadaardige entiteit. Het is juist ontworpen als oplossing. Maar precies daarin zit het gevaar. Als je alles optimaliseert, haal je ook het onvoorspelbare weg. En zonder het onvoorspelbare verdwijnt er iets van wat ons mens maakt. Dus ja, de Nexus werkt, maar tegen welke prijs?
 
OOTW: Jouw hoofdpersoon lijkt pas echt wakker te worden als de eerste glitches verschijnen.
Rik: Precies. Die glitches zijn niet alleen storingen, het zijn barstjes in een wereld die claimt perfect te zijn. En dat dwingt hem tot reflectie. Hij herinnert zich mensen, geuren, fouten... dingen die niet efficiënt waren, maar wel echt. De novelle is voor mij een ode aan de menselijke imperfectie. En tegelijk een waarschuwing: als we alles willen controleren, verliezen we misschien de dingen die ons dierbaar zijn zonder dat we het doorhebben.
 
OOTW: Je beschrijft technologische vernieuwing heel beeldend. Van de Matter-Reformer tot de Dream Replicator. Waar haal je die beelden vandaan?
Rik: Ik stel mezelf altijd de vraag: als iets kan, hoe voelt dat dan echt? Wat doet een wereld met je waarin zelfs je dromen opgeslagen worden? Ik wil technologie niet demoniseren, maar wel doorvoelen. Dus ik bouw beelden op vanuit tast, geur, routine, niet vanuit het concept. Een Matter-Reformer is pas geloofwaardig als hij vastloopt terwijl je net koffie wilde maken.
 
OOTW: In De Bestemming zit ook een mythische laag, met Chomolungma als eindpunt. Waarom die berg?
Rik: Chomolungma is de oorspronkelijke naam van de Mount Everest, maar in het boek is het veel meer dan een berg. Het is een baken, een innerlijke reis. Hij trekt de hoofdpersoon letterlijk omhoog, maar ook figuurlijk naar binnen. De weg ernaartoe is een soort afdaling in hemzelf. Het is het tegenovergestelde van Nexus: rauw, ongecontroleerd, vol twijfel.
 
OOTW: De novelle eindigt met een nieuwe start. Wat kunnen lezers verwachten van het vervolg?
Rik: De Bestemming is het eerste deel van de trilogie De Nieuwe Oorsprong. In deel twee verschuift het perspectief: we volgen de opbouw van een wereld buiten Nexus, ver weg van de gecontroleerde orde. Het contrast met het eerste boek is groot, minder regels, meer instinct. Maar ook chaos. Alleen... dit keer is het geen dreiging, maar een orde die zichzelf vormt. Maar de kernvraag blijft: wat betekent het om mens te zijn? In dit deel draait het vooral om waarden. Wat blijft er over als je opnieuw moet beginnen?
 
OOTW: En wanneer komt dat tweede deel?
Rik: Geen vaste datum nog. Ik werk eraan. Maar het wordt geen herhaling. Ik wil dat elk deel als een nieuwe wereld voelt, en toch verbonden is.
 
OOTW: Tot slot: voor wie is De Bestemming bedoeld?
Rik: Voor lezers die houden van verhalen die blijven hangen. Die het niet erg vinden om te twijfelen, te verdwalen, en pas veel later te beseffen wat ze echt gelezen hebben. Als je houdt van zintuiglijke taal, filosofische vragen, en sciencefiction met een ziel, dan is dit boek voor jou.
 
Meer info: www.rikdelavaletta.nl

Bestellen:
Nederland: https://shop.bookmundo.com/nl-NL/book/22005135/de-bestemming/PB
België: https://www.standaardboekhandel.be/p/de-bestemming-9789403822259

(Foto: Poespa Producties)

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Van Lewis Caroll las ik enkel Alice in Wonderland. Ik weet niet wanneer ik het boek voor het eerst las. Waarschijnlijk meer dan 50 jaar geleden, zoals zoveel ‘dat ik zocht en mij vond.’
Ik was een kind van goede ouders, echter a-cultureel werkvolk, zonder enige kennis noch belangstelling voor kunst. Ik was zonder uitzicht uit het technisch onderwijs weggebleven omdat men mij daar niets vertelde wat mij wist te activeren. Ik ging richting volwassenheid zonder enige artistieke noch literaire info.
Mirei, met wie ik sinds 1975 samenleef, zegt dat ik toen reeds vaak naar Alice in Wonderland verwees in ons samenleven en mijn visie op de maatschappij.
Ik denk dat mijn voorliefde voor het speels experimenteren met taal en verbeelding mij een thuisgevoel geeft in Carrolls universeel verhaal. Er zijn zoveel ‘dubbele bodems’, zoveel interpretatiemogelijkheden.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Alice zelf. Nu ze in mijn verhaal geen meisje meer is maar een mooie jonge vrouw, is ze dat nog meer. Gelukkig vindt zij mij ook een boeiende man, in haar of mijn dromen.
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhaal gaat?
Geen idee. Het ontstond uit zichzelf. De personages speelden hun spel. Soms lag ik ‘s nachts luidop in bed te lachen en wou ik mijn vrouw wakker maken om met haar te delen welke intriges zich nu weer voordeden. Het mysterie van de thea mania, de pulserende inspiratie. Ik hoefde het ‘s morgens maar op te schrijven, en schrijvend ontstonden er nieuwe verrassende ontwikkelingen, waarvan ik opnieuw als ‘eerste lezer’ genoot. Ik zal met belangstelling ‘mijn’ Alice in Spiegelland lezen wannneer ik jouw boek (waarvoor ik jou zéér dank) in handen heb. Ik ben benieuwd.
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
Van zodra uitgever, vormgever en illustrator Johnny Bekaert, die ik zéér respecteer, mij stimuleerde om aan jouw Alice-bundel mee te werken ontvlamde ‘de lust tot schrijven, fantaseren.’ Daarna was er geen weg terug.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
Ik zou rustig afwachten tot hij zelf iets zou zeggen. Ik ben geen ‘bevrager’, wel ‘een bewonderaar’, een verwonderde. Liever genieten dan begrijpen.
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek uit?
Ik zie mezelf niet als auteur, wel als old style netwerker, schrijver van (liefdes)brieven binnen een beperkt netwerk. Wat men ‘mijn œuvre’ noemt, is zowel literair als beeldend, een bijproduct van mijn correspondenties. Zo is mijn jongste bundel, Mijn buurtaal/Ma langue voisine, voornamelijk bedoeld om ‘cadeau te geven’ aan mijn vrienden, zij die met hun leven het mijne verrijken.
Naast mijn passioneel medewerken aan het tijdschrift Art04, en enkele obscure, meestal Waalse tijdschriftjes, verwacht ik dit jaar een verhalenbundel met als thema ‘L’errance’, waarvoor ik samen met co-auteur Christoph Bruneel een bijdrage schreef. Momenteel weet ik niet meer wie dit boek samenstelt noch uitgeeft. Iemand uit de Luikse woordwereld. Hierover spoedig meer nieuws. Met dezelfde Christoph als co-auteur schreef ik het boek Nu Maintenant, dat dit jaar verschijnt bij uitgeverij L’âne qui butine. Beide uiteraard in het Frans.

Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Anna Mattaar - Foto Riske de Vries

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Als kind kreeg ik een vertaling van Alice’s Adventures in Wonderland, waarschijnlijk van mijn ouders. Ik weet niet hoe oud ik precies was, maar wel dat ik het meerdere keren heb gelezen en genoot van de gekke wereld en personages. Through the Looking-Glass, and What Alice Found There heb ik later ook gelezen, maar hij staat niet in mijn kast, dus die moet ik geleend hebben.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
De Cheshire Cat / Kollumer Kat. Om te beginnen al omdat hij een kat is. En wie kan die grijns nou weerstaan? Mijn favoriete scène met de Kat is die waar de Koningin hem wil laten onthoofden terwijl alleen zijn hoofd zichtbaar is, waardoor er een discussie ontstaat of onthoofden dan wel mogelijk is. Wat me misschien wel het meest fascineert aan het personage, maar dat besefte ik pas tijdens het uitwerken van mijn bijdrage, is dat hij boven de absurdistische beslommeringen van de andere Wonderlandbewoners lijkt te staan. Hij duikt op verschillende plekken op, observeert en levert commentaar, meer een toeschouwer dan een deelnemer.
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhaal gaat?
‘Wederwaardigheden van een Kollumer Kat’ laat een deel van het originele verhaal zien door de ogen van de Kollumer Kat, waarbij je te weten komt wat er nou eigenlijk achter dat verschijnen en verdwijnen van hem zit en welke band hij heeft met Wonderland.
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
Ik wist meteen dat ik een ‘verhaal achter het verhaal’ wilde schrijven, waarbij het origineel overeind blijft terwijl je meer te weten komt over de drijfveren van een of meer van de personages. Met dat in gedachten heb ik eerst het originele verhaal herlezen. Al vrij snel besloot ik dat mijn hoofdpersoon geen ander dan de Kollumer Kat kon worden. Dat idee raakte vermengd met mijn fascinatie voor multiversum-settings en mijn interesse in het abstracte concept van meer dan drie ruimtelijke dimensies. Het uitwerken viel nog niet mee: in mijn pogingen om een plot te verzinnen, bedacht ik allerlei verhaallijnen die eigenlijk alleen maar afleidden van het basisconcept waar het om ging. Na maanden puzzelen ben ik er uiteindelijk in geslaagd om het ‘simpel’ te houden.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
Ik ben wel benieuwd waar de inspiratie voor de Cheshire Cat vandaan kwam. En wat zijn favoriete personage uit Wonderland is.
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek/verhaal/… uit?
Als alles volgens plan gaat, maak ik dit jaar het manuscript van het eerste deel van mijn fantasy-vierluik Thaoryn af. Daarna volgt natuurlijk nog het hele redactie- en publicatieproces, dus ik durf nog geen uitspraken te doen over een verschijningsdatum, maar het komt eraan! In een land gebouwd op de overwinningen van de legendarische Drakendoders zou het voor zwaardvechtster Thaoryn een doodvonnis betekenen als bekend wordt dat ze zich in een draak kan veranderen. Wanneer een akelige tovenaar zich met haar bemoeit, verandert dat al snel in de minste van haar zorgen.
 
Jouw website/social media:
www.annamattaar.nl voor mijn creatieve projecten, www.fictera.nl voor mijn schrijfadviesblog. Beide zijn een paar jaar niet bijgewerkt; daar hoop ik binnenkort weer aan toe te komen. Wat social media betreft ben ik momenteel vooral actief op Bluesky: https://bsky.app/profile/annamattaar.nl. Een fijn platform met al een gezellig clubje Nederlandstalige genreschrijvers – komt allen!

​Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Ik heb als kind in een boek vol sprookjes een verkorte versie van enkele bladzijden gelezen. Ook zag ik een van de vele films die over Alice zijn gemaakt.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Ik vind de Hartenkoningin een interessant personage. Zij is de slechterik in het verhaal, maar wat drijft haar? Het is niet altijd zo zwart-wit. Ook de levende Speelkaarten vind ik leuk gevonden.
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhaal gaat?
Mijn verhaal gaat over de bereidingswijze van Kaboutersoep. Ik vind het leuk om bijzondere verhaalvormen uit te proberen en dit keer koos ik voor de vorm van een recept. Het is compleet met ingrediënten, bereidingswijze en een flinke twist. Zoals altijd zitten er ook verwijzingen naar andere verhalen (van mij) in.
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
Zoals gezegd vind ik het leuk om steeds een andere vertelstijl te hanteren of een andere soort hoofdpersoon. De vorm van een recept had ik nog niet eerder gebruikt en het leek me daarom een leuke uitdaging.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
Zou je zelf, net als Alice, in het konijnenhol willen vallen?
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek of verhaal uit?
Ik werk momenteel aan een sciencefiction-detective, met als hoofdpersoon een cyborg-huisvlieg. Er komt ook een koe in voor die tijdens het verhaal wordt geprint.
 
Jouw website/social media:
www.liesbethjochemsen.nl

​Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Ja, de Alice-boeken hebben een speciale plek bij me. Ik las Alice in Wonderland voor het eerst toen ik ongeveer tien jaar oud was en het boek maakte meteen indruk. Wat me destijds het meest fascineerde was hoe Lewis Carroll een wereld creëerde waar de normale regels niet golden. Een plek waar alles mogelijk was en niets was wat het leek. De absurditeit en het surrealisme spraken tot mijn verbeelding, maar ik herinner me ook dat ik het verhaal soms een beetje verontrustend vond. Het was die mix van verwondering en lichte ongemakkelijkheid die me bleef intrigeren. Door de jaren heen heb ik het verhaal meerdere keren herlezen en telkens ontdekte ik nieuwe lagen en betekenissen die ik als kind had gemist. Het is een van die zeldzame verhalen die met je meegroeien en op elke leeftijd iets anders te bieden hebben.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Van alle figuren in Wonderland ben ik altijd het meest gefascineerd geweest door de Cheshire Cat. Dit wezen met zijn verdwijntruc en (best griezelige) glimlach belichaamt voor mij de essentie van Carrolls wereld. Wat me zo aanspreekt is zijn rol als gids die tegelijkertijd helpt én verwart. Hij geeft Alice richting, maar altijd op een manier die haar dwingt zelf na te denken.
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhaal gaat?
Mijn kortverhaal 'Glazuur' is een moderne, feelgood hervertelling van Alice in Wonderland, gesitueerd in het hart van Gent. Alice, onze hoofdpersoon, werkt in een charmant bakkerijtje genaamd 'Wonderland' in de levendige Sleepstraat. Onder leiding van haar bazin Maddie staat de bakkerij bekend om koekjes met een kenmerkend blauw glazuur; een recept met een geheim ingrediënt dat generaties lang is doorgegeven.
De magie van deze koekjes trekt echter niet alleen klanten aan, maar ook de aandacht van de ambitieuze Mevrouw Hart, eigenaar van een grote industriële bakkerij die niets liever wil dan het geheime recept bemachtigen. Wanneer Daniël, de zoon van Mevrouw Hart, in het verhaal verschijnt, ontstaat er een onverwachte dynamiek.
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
De inspiratie voor 'Glazuur' ontstond eigenlijk uit een samenspel van elementen uit mijn leven. Allereerst ben ik altijd gefascineerd geweest door hoe klassieke verhalen een nieuwe betekenis kunnen krijgen in een hedendaagse context. Alice in Wonderland leende zich perfect voor zo'n herinterpretatie.
Gent, en specifiek de Sleepstraat, koos ik bewust vanwege de unieke mengeling van culturen en tradities die je daar vindt. Het is een plek waar oud en nieuw, traditioneel en modern naast elkaar bestaan, precies zoals in mijn verhaal de ambachtelijke bakkerij Wonderland contrasteert met de industriële aanpak van Mevrouw Hart.
Uiteindelijk wilde ik een verhaal creëren dat een vleugje liefde toevoegt aan het dagelijks leven en lezers eraan herinnert dat er wonderen te vinden zijn op de meest onverwachte plekken. Zolang je maar bereid bent om, net als Alice, een beetje dieper te kijken.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
Als ik Lewis Carroll één vraag kon stellen, zou ik willen weten: 'Waar kwam de Cheshire Cat vandaan in uw verbeelding, en wat vertegenwoordigt zijn raadselachtige glimlach voor u persoonlijk?'
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek of verhaal uit?
Nog niet uit, maar er komt in 2026 een Cosmic Horror/Sci-Fi Horror in het Engels aan. De vertaling naar het Nederlands laat nog even op zich wachten, maar is een work in progress. Ook ben ik weer een feelgood aan het schrijven.
 
Jouw website/social media:
@aysline_mc_grath (instagram)
wwww.aysline-mcgrath.be
 
Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Welk lezerspubliek had je voor ogen tijdens het schrijven? Schreef je met een bepaalde lezer(es) voor ogen?
 
Ik schreef het boek duidelijk vooral voor mezelf. Het verhaal dat de aanzet tot deze roman vormde, ‘Philisterland’, gaat over een mislukte kerstavond met de familie. Om deze gebeurtenis te verwerken (nou ja, zwaar woord), schreef ik die vertelling. Toen ik ‘Philisterland’ klaar had, kwam er een tsunami van verhalen (en in mindere mate gedichten) op mij af, gebaseerd op gebeurtenissen die soms tot dertig jaar terug in de tijd gingen. Die schreef ik ‘s morgens in bed vlijtig en met veel plezier uit, of beter gezegd, ik tikte ze op mijn smartphone in Notes uit. Met twee tennisellebogen tot gevolg! Ik was in die periode overigens ook bezig met het schrijven van een ander boek, en die combinatie werkte vreemd genoeg wonderwel. ‘s Morgens de autofictie, ‘s avonds het andere werk.
 
Naarmate ik meer verhalen en gedichten voor Geluk schreef, begon ik er ook aan te denken hoe vrienden en kennissen het boek zouden ontvangen. Dit hinderde mij niet bij het schrijven, maar het is wel zo dat die geleidelijke bewustwording mij op weg gezet heeft om het boek in een bepaalde structuur te gieten, met het hardste deel (de uitdagende proloog en deel één, ‘Gedoogd’) vooraan, en binnen dat deel ook de twee climaxen op een misschien voor de lezer onverwachte plek.
 
En omwille van één vriendin heb ik het tweede deel (‘Schaduwkind’), over een opflakkerende kinderwens, net na deel één geplaatst. Dit deel is teder, bijna kwetsbaar, denk ik.
 
Ik zou het boek oorspronkelijk als self pub uitgeven, op tien of twintig exemplaren, enkel voor vrienden. Ik denk dat je dit nog sterk terugziet in de intimiteit van het eindresultaat. Dankzij Poespa Producties kunnen nu ook mensen die ik niet ken het boek lezen, en daar ben ik heel blij om. Aanvankelijk had ik daar wat schroom voor, maar die ebde snel weg.
 
Had je dit boek ook geschreven, mocht je weten dat niemand het ooit zou lezen? Was het schrijven therapeutisch, iets van je afschrijven?
 
Ja, ik zou het boek ook voor mezelf hebben geschreven. Of het therapeutisch was? Zeker. Je moet weten dat de hoofdpersoon, M, zowel dader als slachtoffer is in het boek. Voor mij geldt als auteur, in het echte leven, hetzelfde. Hier heb ik lang mee geworsteld, en vooral dat gegeven neerschrijven vond ik therapeutisch.
 
Een rode draad in het boek (vaak weergegeven in citaatvorm) is bipolariteit. Zoals ook bij sekswerk het geval is, kennen sommige mensen bipolariteit enkel van weergave in fictie. Nu is het zo, of dat vind ik toch, dat bipolariteit een groot scala bestrijkt. BP I, BP II, een cyclothyme stoornis, rapid cycling en gemengde episodes zijn de officiële categorieën. Dat patiënten daartussen schipperen vind ik een belangrijk en wat onderbelicht gegeven. Ik hou niet zo van precieze etikettering, hoewel die soms rust kan geven. Hoe ik bipolariteit ervaar, en mijn hoofdpersoon, heb ik proberen weer te geven in Geluk. Deel vier, ‘Schittering’, belicht eerst een lange hypomane periode (‘De faalcoach’, overigens gebaseerd op bezoeken aan een seksuoloog) en vervolgens een manische episode die overgaat in een mixed episode (‘Gouden dagen’). Vooral aan dat laatste verhaal heb ik lang gesleuteld, omdat ik het bijzonder moeilijk vond om weer te geven hoe een mixed episode voelt, zeker als je die voor het eerst meemaakt. Ik kreeg intussen wel al feedback van een lezer die de mixed episode herkenbaar vond. Dat deed me veel plezier.
 
Af en toe krijg ik de vraag, ook na lezing van het boek: ben je wel bipolair? Wat mensen bedoelen is misschien: functioneer je niet te goed om bipolair te zijn? Geen idee, het is ook niet alsof alles in het boek vanuit die hoek te verklaren valt, maar het speelt wel mee in hoe M gebeurtenissen veroorzaakt of beleeft, geloof ik. En hoe ik in het echte leven sta.
Sowieso is een diagnose geen zwembrevet. De 500 meter bipolariteit, in vlinderslag, stel je voor …  Je doet er alvast niet je best voor om een bewijsje te halen, kwestie van iets boven je bureau te kunnen hangen. Als dat het geval was, had ik nog heel wat meer waargebeurd naars in Geluk kunnen stoppen, maar ik vond het alles samen nu al ‘randje repetitief’. En bipolariteit is ook geen allesbepalende identiteit die ik me wil aanmeten. Het is iets waar M en ik mee omgaan, niet meer maar ook niet minder. Daarover schrijven vond ik ook enigszins therapeutisch, ja.
 
Naast de autofictie zit er fantastiek in je boek. Wat ging het vlotst: schrijven over eigen ervaringen of iets verzinnen?
 
Sommige fantastische verhalen dateren al van voor ik aan Geluk begon. Pas bij het schrijven van de autofictie, nadien dus, werd mij duidelijk wat er onder het oppervlak school van precies deze SF/F/H-verhalen. Ik heb véél meer fantastiek geschreven de voorbije jaren, maar voor Geluk enkel die verhalen geselecteerd waarbij ik een duidelijke link met mijn eigen leven zag, in hindsight. Opvallend is dat net deze fantastische verhalen even vlot uit de pen vloeiden als de autofictie. Bij heel wat van mijn andere fantastische verhalen (die elders gepubliceerd zijn) kwam er veel meer plotconstructie en denkwerk kijken.
 
Charlie Sheen wordt vaak geciteerd. Kan je deze acteur situeren? In welke mate ben je fan van hem en hoe inspireert hij jou?
 
Sheen, wiens vader en halfbroer ook acteren, werd bekend met zijn rollen in films in de jaren tachtig, zoals het oorlogsdrama ‘Platoon’ en de wel erg eighties prent ‘Wallstreet’. Later speelde hij de hoofdrol in de niet meteen hoogstaande maar erg populaire sitcom ‘Two and a Half Men', een reeks waarnaar ik verwijs in het eerder genoemde verhaal ‘De faalcoach’. Ik vind Sheen een goede acteur. Zijn performances zijn steevast energiek.
 
Wat mij vaak fascineert bij artiesten is hun tijdelijke dip. Ik geef twee voorbeelden van andere media. In de graphic novel-reeks Cerebus the Aardvark van Dave Sim zie je duidelijk een moment waarop de artiest privé in crisis raakt, midden in een succesvolle serie. Zoiets vind ik boeiend. Hetzelfde geldt voor Life, the Universe and Everything, het derde deel in de boekenreeks The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy van Douglas Adams. Dit was het eerste boek dat Adams schreef dat niet op de eerdere radioreeks was gebaseerd en je merkt, vind ik toch, bij het lezen de onzekerheid, de wankele kwaliteit en de moeilijke omgang met de deadline. In beide gevallen, Cerebus en Guide, werd het later weer beter, maar kon het oorspronkelijke niveau van de reeksen niet meer gehaald worden.
 
Bij Charlie Sheen ging het ook min of meer zo, alleen was zijn inzinking in 2011 veel meer publiek. Hij werd ontslagen bij ‘Two and a Half Men’ en ging helemaal los in interviews. Mensen zagen toen wat bipolariteit kan zijn. Toen Sheen zijn breakdown in het openbaar beleefde, had ik nog maar een paar jaar mijn diagnose gehad en was ik nog wel een eind weg van de volledige aanvaarding ervan. De reacties van Sheen brachten mij mee tot het inzicht dat de diagnose klopte.
 
Verder zag ik bij het schrijven veel parallellen tussen Sheen en mijn hoofdpersoon M (hyperseksualiteit, drugsverslaving, een moeilijke omgang met het gezin, ups & downs, grootheidswaanzin), dus besloot ik Sheen als kapstok voor het boek te gebruiken, veelal met behulp van quotes uit interviews.
 
Stel dat je boek verfilmd wordt, wie mag dan de rol spelen van M en wie die van Anna?
 
Een boek is al heel mooi. Een verfilming is onbereikbaar en wat mij betreft ook niet gewenst. Maar goed, Charlie Sheen natuurlijk als M. En Anna (een sekswerker die een belangrijke rol speelt in het eerste deel van de roman) mag gespeeld worden door Anna Kendrick. Niet omwille van haar voornaam, wel wegens haar loepzuivere vertolking als therapeut in ‘50/50’, een aangrijpende komedie over kanker (ja, een komedie over kanker) uit 2011 – hetzelfde jaar waarin Charlie Sheen er helemaal onderdoor ging dus.
 
Komt er nog een vervolg op dit boek, of is het een afgesloten geheel? Ben je al bezig met nieuw werk?
 
Wel, ik was begonnen aan ‘Vahlkamp 2’, werktitel Voorpret, maar ik vond dat wat ik al had te veel leek op de toon en inhoud van het eerste boek. Daarnaast merkte ik dat ik in dezelfde val trapte als bij het schrijven van Geluk. (Ik verwijderde een onafgewerkt deel van Geluk over porno uit het boek.) Het openingsverhaal van Voorpret, grotendeels een harde seksscène, heb ik daarom gerecycleerd (door toevoeging van SF-elementen) als, opnieuw, de opening van een SF-cyclus van vier verhalen die zal verschijnen in de bundel Vreemde steden, bijzondere oorden (uitgeverij EdgeZero, voorzien voor publicatie in 2025). Dit ‘omkatten’ van het openingsverhaal gaf mijn schrijven een nieuwe impuls; ik vond het inspirerend om deze keer autofictie mee te nemen in SF/F/H, in plaats van wat ik soms deed vóór ik Geluk schreef, namelijk SF/F/H schrijven waarin ik onbewust autobiografische elementen verwerkte.
 
Voor ‘Vahlkamp 2’ heb ik nu een ander idee, maar het is eerder metafictie. Een verhalenbundel over het schrijven van een verhalenbundel, inclusief de verzonnen verhalen. Euh, klinkt misschien verwarrend. Laat dat maar zo zijn, voorlopig. Geluk eindigt overigens met metafictie (de epiloog en de slotbedenking), dus misschien is een vervolg in die trant wel toepasselijk voor ‘Vahlkamp 2’. We zien wel. Eerlijk gezegd denk ik dat ik eerst ander (SF/F/H-)werk zal schrijven.
 
 
Je mag kiezen: je boek wordt een megasucces maar je wordt wel gecanceld door de helft van de wereld (de vrouwelijke helft) of dit boek verkoopt middelmatig maar negatieve reacties blijven uit?
 
Een megasucces wordt het niet, geloof ik, maar een mooie verkoop, boeiende recensies en leuke reacties van lezers zijn van harte welkom. Ik weet niet of precies de vrouwelijke helft mij zal cancelen. Dat lijkt me nogal kort door de bocht. Ik krijg alvast niet die indruk op basis van de respons op het boek een maand na verschijning.
 
Onvermijdelijk zullen er negatieve reacties komen op Geluk. Die zijn ook nodig, want door die te ontleden kan ik groeien als auteur.
 
Maar je stelde me voor een keuze. Ik ga voor de volledige verkoop van de eerste druk – al een mooie prestatie op zich, denk ik dan – en enkele schuimbekkende lezers (m/v/x) die keihard elk een taart in mijn gezicht kwakken. Mm, slagroom, lekker!

Dit is het tweede en laatste deel van het interview dat Peter De Backer, auteur bij Poespa Producties, afnam van Marius Vahlkamp over zijn episodische roman 'Geluk, dé handleiding'.

​Peter De Backer, auteur bij Poespa Producties, interviewt Marius Vahlkamp over zijn episodische roman Geluk, dé handleiding.
 
Wanneer en hoe kwam je op de titel Geluk, dé handleiding? Veel geluk lijkt het hoofdpersonage niet te ervaren. Is de titel ironisch op te vatten?
 
Het tweede verhaal dat ik voor Geluk schreef, ‘No fokking happy endings’ (meteen ook het openingsverhaal) bezorgde mij al de titel. Hoofdpersoon M zoekt in ‘Endings’ een vrijplaats in onze maatschappij op, waar andere (maar evengoed strenge) wetten gelden: de rosse buurt. Geluk, of beter gezegd bevrediging, is er een consumptieproduct. Je kan het er krijgen op bestelling, maar zelfs dan gaat het al eens fout. Sowieso vind ik geluk, ook buiten de context van sekswerk, een vluchtig begrip. Wie is er een hele dag gelukkig? Dat wordt lang zoeken, vrees ik. En is geluk voor iedereen hetzelfde? Nee.
 
Wat mij betreft zijn er geen handleidingen voor een gelukkig bestaan. Ik geloof niet in zogenaamde life hacks, ook al pleeg ik er graag over te lezen … en er de draak mee te steken. Voor mij zit het mooie in ons leven in wat schrijnt, in wat mislukt, in het behelpen van dag tot dag. Als het gaat om liefdesrelaties vind ik bijvoorbeeld gestuntel erg interessant, ontroerend zelfs. Dat alles weerhoudt mij noch mijn hoofdpersoon ervan om te streven naar geluk, natuurlijk.
 
Ik heb het boek alvast niet met de bedoeling geschreven om lezers een hart onder de riem te steken, maar als ik die reactie toch zou losweken, ben ik er niet rouwig om – helemaal niet zelfs. Misschien is mijn boodschap wel: we modderen allemaal maar wat aan, en dat is oké.
 
Soms vraag ik mij af of een hang naar veiligheid (wat je kent, ook al is het niet goed, biedt herkenning en dus troost) mensen tegenhoudt om voor geluk te gaan. Wat geluk dan ook moge betekenen.

Grote stukken van het boek gaan over avonturen in een wereld waar andere wetten dan in de reguliere maatschappij heersen. Voor een stuk plaats je je daar in de traditie van de schelmenroman. Zijn er auteurs die ook over die parallelle schimmige wereld schreven die je bewondert of die je inspireerden?
Ja, precies, ik had het daarnet al over vrijplaatsen. Ik vind ze een wezenlijk onderdeel van een leefbare samenleving. Mensen moeten stoom kunnen aflaten, conventies afwerpen, en dit liefst in een context die enigszins maatschappelijk getolereerd (en misschien gecontroleerd) wordt. De vraag is hoe de mensen die deze dienstverlening verzorgen, sekswerkers maar bijvoorbeeld ook zij die volledig in de illegaliteit opereren (pooiers, drugsdealers etc.), zulke vrijplaatsen beleven. Doen zij hun werk vrijwillig? Gaat het hen enkel om geld verdienen?
 
Of Geluk een schelmenroman is, weet ik niet. Ik denk dat een aantal elementen van dat genre zeker aanwezig is. Zo is er het episodische karakter van mijn roman (de korte verhalen, de gedichten en vooral de vignetten, die inhoudelijk weliswaar aan elkaar gelieerd zijn). Verder wordt er heel wat bedrog gepleegd in het boek, in de breedste zin van het woord, door de hoofdpersoon, maar vooral door de nevenpersonages. Misschien bedriegt de hoofdpersoon vooral zichzelf? En maakt hem dit … enigszins gelukkig? Ik heb er geen idee van. De lezer is beter geplaatst om dit te beoordelen.
 
Een voorloper van de schelmenroman die op jonge leeftijd indruk maakte op mij, was De gouden ezel (of Metamorphoses) van Apuleius. Het boek is scabreus, humoristisch en heeft een fantastische premisse. Dat laatste zie je ook terug in ‘Samen’, deel drie van Geluk. Daarin werk ik ontmoetingen uit tussen personages in een fantastische setting. Horror, fantasy, sciencefiction, weird en magisch realisme passeren de revue. Ik heb overigens een grote voorliefde voor weird. Of die doorsijpelt in hoe ik de autofictie heb neergepend, weet ik niet. Alweer, dat is aan de lezer om te beoordelen.
 
Het boek is zeker ook beïnvloed door Moll Flanders van Daniel Defoe. Naast de overduidelijke parallellen (Moll Flanders’ beroep als sekswerker, de vele voorbeelden van oplichting etc.) vind ik de oorspronkelijke voorstelling van de roman als een autobiografie interessant. Een gefingeerde autobiografie uit die tijd is geen autofictie zoals we die nu kennen … of toch? Ik vind autofictie een boeiend genre. Je balanceert als auteur en als lezer op de rand van wat werkelijk is. Daar gebeuren voor mij vaak de interessantste dingen, hoewel ik ook graag vertoef in een wereld van complete verbeelding. In het algemeen vertrek ik graag van situaties die echt gebeurd zijn, en die laat ik dan enigszins ontsporen. Nu was er eerlijk gezegd voor het grootste deel van Geluk weinig verdere ontsporing nodig!
 
Een andere roman die Geluk mee heeft vormgegeven is Infinite Jest van David Foster Wallace, hoewel dat geen schelmenroman is. Of … misschien toch een beetje. Het boek gaat ook over verslavingen, entertainment en prestatiedruk. Mijn hoofdpersoon M is een ode aan tennisspeler Hal Incandenza, om wie Infinite Jest draait. Je moet weten dat ik dit boek las toen ik griep had. Normaal lees ik nooit als ik ziek ben, maar net met dit boek, inclusief de prachtige end notes, lukte het wonderwel … zij het met knallende hoofdpijn. Bij sommige scènes zat ik op de rand van het hallucineren, wat perfect past bij de inhoud van het boek. Door de bijzondere leesomstandigheden heb ik Infinite Jest trouwens nooit willen herlezen. Ik wil mijn eerste, bijzondere leeservaring niet teniet doen.
 
Een film die het boek sterk heeft beïnvloed is ‘The Royal Tenenbaums’, in het bijzonder de ‘Needle in the Hay’-scène, waarin alweer een tennisspeler, Richie Tenenbaum (gespeeld door Luke Wilson), een enorme inzinking kent, veroorzaakt door liefdesverdriet. Dat zie je hier. (Het lied is van Elliott Smith.) Deze scène heeft achteraf gezien bijvoorbeeld mijn verhaal ‘Philisterland’ mee vormgegeven.
 
Ik heb een paar keer luidop moeten lachen, vond sommige passages heel grappig. Hoe zie je de rol van humor in je boek?
Veel mensen kennen de wereld van betaalseks (onderwerp van ‘Gedoogd’, het eerste deel van het boek) enkel van boeken, films etc. Ik wilde deze vorm van seks zo realistisch mogelijk neerzetten, in een banale setting. Want de werkelijkheid ís banaal. Je gaat niet voor esthetiek naar de hoerenbuurt. En zelfs al zouden de vertrekken er smaakvol zijn ingericht (wat meestal niet het geval is) en er zich hoogstaande gesprekken afspelen, dan nog vormen die elementen bijlange na niet de focus van de klant. Hoewel een doorsnee bezoeker zich misschien inbeeldt dat de gesprekken ertoe doen.
 
Waarom haal ik precies dit element aan? Hoofdpersoon M bezoekt op een bepaald moment het toilet in een bordeel. Dat blijkt een kamertje dat al even troosteloos en doordeweeks is als M’s hele bestaan: er is geen deksel, de toiletpot is volgepropt, de verf bladdert van de muren en – well, you get the point. Dat is het banale, zelfs het afstotende dat ik wil meegeven van dat milieu. Om een ‘avontuur’ te beleven (een wel erg groot woord voor een kleine zaak) moet je tevens de tussentijdse realiteit, zoals zo’n walgelijk toilet, meegeven. En ook belangrijk: hoe de hoofdpersoon zich daar overheen probeert te zetten. Je haalt als auteur even het rode gordijn weg voor de lezer. Zo’n treurig of zielig element contrasteer ik graag onmiddellijk daarna met een humoristisch gegeven. Zo blijkt aan de binnenkant van de toiletdeur een grote zwarte dildo te hangen. M geeft er een stevige lel op. Het lijkt nu alsof ik dat allemaal erg bewust heb gedaan bij het schrijven, maar het is eerder zo dat ik me nu pas realiseer dat ik dit vaak in het boek heb gedaan. Ik hou van een lach en een traan. Wat ik ook niet wilde, is dat het boek cynisch werd. Twee dingen die ik absoluut wilde vermijden bij het schrijven: cynisme en zelfmedelijden. Ik heb bijvoorbeeld nog erg veel nijdige opmerkingen over het personage Valerie, met wie M lange tijd (voor zijn doen) een relatie heeft, uit de roman gehaald.

We leven opnieuw in preutse tijden. Ik heb niet de indruk dat je op de rem ging staan tijdens het schrijven (zeker niet in deel één), maar heb je tijdens het schrijven zelfcensuur overwogen? Schreef of schrapte je in functie van potentiële lezers?
Zoals net aangegeven, heb ik de figuur van Valerie met veel meer mededogen neergezet dan in de eerste versies van het boek, die misschien eerder vanuit emotie waren geschreven. Niet met het oog op de lezer, maar wel voor de persoon op wie Valerie gebaseerd is. Ik heb een waarschijnlijk tot mislukken gedoemde poging gedaan om het personage Valerie objectief neer te zetten. Kan je objectief zijn in fictie? Lijkt me sterk! Maar zoals ook geldt voor de zoektocht naar geluk … je kan het maar proberen. Om terug te keren naar het vermijden van zelfmedelijden: vooral in die optiek heb ik het personage van Valerie wat menselijker en kwetsbaarder gemaakt in de latere stadia van het herschrijven. M’s problemen zijn namelijk niet de schuld van Valerie, verre van zelfs. En dat wilde ik bovenal duidelijk maken.
 
Verder ben ik nergens op de rem gaan staan. Een enkele keer heb ik nog tijdens het schrijven iemand gevraagd of ik een (poging tot) one night stand mocht vermelden, en dat bleek geen probleem. Maar voor bijvoorbeeld een geval van grensoverschrijdend gedrag heb ik alles zo getrouw mogelijk neergeschreven en dat heb ik aan de betrokken persoon, het slachtoffer, pas voorgelegd nadat het boek klaar was. En zo zijn er nog voorbeelden. Dus nee, ik heb me niet ingehouden. Ik vond dat dit bij het schrijven erg bevrijdend werkte. Ik kon lekker hard zijn voor de hoofdpersoon, waardoor ik van de weeromstuit veel mededogen voor hem en de andere personages kreeg. 

Volgende zondag kan je het tweede deel van het interview lezen op OOTW.

​Anna Lopez Dekker

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Ik had de boeken al meermaals gelezen. Het eerste boek heb ik al vrij jong gelezen, ik weet niet precies hoe oud ik toen was, maar ik was in ieder geval een kind. Het verhaal heeft mij vanaf het eerste moment gefascineerd, en toen ik het tweede boek las helemaal – op de een of andere manier spreekt dit boek mij meer aan, maar dat kan komen omdat ik al ouder was toen ik het voor het eerst las.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Als kattenliefhebber vind ik de Cheshire kat natuurlijk een geweldige vondst, maar hij is ook een van mijn favorieten omdat hij op zijn eigen vreemde manier de stem van de rede is. Hij is, zoals hij zelf zegt, gek, net als iedereen in Wonderland, maar juist daarom heeft hij een luciditeit die de meeste andere personages ontbreekt. Dat maakt hem als het ware een schakel tussen de lezer, die wakker is en daarom de tegenstrijdigheden in het verhaal ziet, en Alice, die alles ondergaat.
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhaal gaat?
In mijn verhaal is de droom van Alice niet zomaar een droom, maar wordt haar door ‘iemand’ ingegeven – meer wil ik daar nog niet over zeggen. Wat ik wel kwijt wil, is dat delen van het oorspronkelijke verhaal als het ware door de ogen van verschillende van de andere personages worden verteld, waarbij het doel van hun handelen tegenover Alice langzamerhand duidelijk wordt.
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
Een van de interessante dingen aan dit verhaal is dat Alice zich er van bewust is, hoe ongerijmd alles wat ze in Wonderland meemaakt is. Ze stelt kritische vragen en verzet zich tegen bepaalde zaken. Hoewel dat niet de aanleiding was voor het concept, was het in de uitwerking wel een cruciaal gegeven, omdat het de uitkomst van het verhaal heeft bepaald.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
In hoeverre heb je ervaringen van Alice Liddell (de oorspronkelijke Alice) in het verhaal verwerkt?
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek uit?
Ik leg nu de laatste hand aan een spin-off van mijn Lathrain-tweeluik, een fantasy-boek met elfen, magie en een zelf verzonnen wezen dat in de koudste regionen van die wereld leeft. De belangrijkste thema’s zijn identiteit en relaties, en het is voornamelijk gericht op jongvolwassenen.
Daarnaast werk ik mee aan twee bundels die door Johan Klein-Haneveld worden samengesteld en heb ik een sci-fi/fantasy-novelle in de steigers staan. Verder ben ik (nog steeds) bezig met het vertalen van de trilogie die ik jaren geleden in het Spaans schreef en die ik graag in het Nederlands gepubliceerd zou willen zien.
 
Jouw website/social media:
Je kan mij volgen op Ex-Libris Anna op Facebook, en op AnnasFantasyWorlds op Insta.
 
Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Zoals de meeste mensen van mijn leeftijd (don’t ask) leerde ik Alice in Wonderland kennen via de Disney-film als kind en daarna de vele popular art verwijzingen. Uiteindelijk ben ik ergens na mijn dertigste toch maar eens de originelen gaan lezen. Met plezier moet ik zeggen. Ik keek er natuurlijk met het oog van een fantasy-schrijver naar en ik kende de achtergrond van de schrijver en het tijdsbeeld wel, dus dat zal zeker invloed hebben gehad op mijn leeservaring van de originelen. Het zijn in mijn opinie vooral puzzelboeken zonder puzzels. Er wordt gebruik gemaakt van de beeldtaal van raadsels zonder dat er daadwerkelijk raadsels in zitten. Zo ver ik kan zien, dan. Volgens sommige mensen zitten er echt mysteries in die boeken verborgen.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Da’s een lastige. Niet Alice, die is eigenlijk een beetje te eigenwijs. Ik denk het Witte Konijn. Die heeft een obsessie met niet te laat willen komen en dat heb ik ook wel een beetje…
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhaal gaat?
Ik schreef het verhaal ooit voor een Amerikaanse bundel die alternatieve Alice-verhalen wilde voor een volwassen publiek. Wat overigens geen erotica of zo betekende. Enfin, ik bedacht hoe Alice zou zijn als ze volwassen was, maar ja, ik vond haar niet een bijster aardig personage, dus ze werd nogal een slechterik. En tegenover een slechterik moet een held staan, of op zijn minst een slachtoffer. Er borrelden vanzelf een prinses, een gestolen troon en een smakelijke slechte Alice op. (Het moest per slot van rekening wel leuk zijn om te schrijven.) De anti-held… Ja, daar zit een grote invloed in van de acteur Heath Ledger in een welbekende superheldenserie.
 
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
De originele Alice-boeken van Lewis Carroll qua wereldbouw, de 2000’s Batman-films voor de antiheld, vermoedelijk visueel een beetje Kate Beckinsale uit de Underworld-film vermengd met de Michelle Pfeiffer als Catwoman voor de slechterik… Je merkt het, vooral veel beelden. Invloeden voor de plot kan ik niet zo snel duiden.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
O jee… Nee, ik heb geen idee. Ik laat een schrijver liever door middel van zijn boeken praten, of via interviews van anderen. Soms krijg je als schrijver (of kunstenaar in het algemeen, dunkt me) reacties of vragen van mensen op werk dat je zelf al lang geleden hebt afgesloten en waar je eigenlijk ook niet meer precies alles weet.
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boekuit?
Ik schrijf een oneindige reeks verhalen en vignetten van de oplichter en speurder Sergio Wilhem Wang-von Luhfthoven in een space opera universum een paar miljoen jaar in de toekomst. (Tot op heden 900.000 woorden, en ja, dat is veel). Echter ben ik ook bezig aan een derde deel (uit vier) van een fantasy-romancereeks over een succubus spionne aan het hof van een elfenkeizer en haar menselijke zwaardarm. Hoog gehalte van gefrustreerd verlangen en stomende scènes! Tolkien meets Bouquetreeks!
 
Jouw website/social media:
Uhm… Google me maar. Ik doe dit voor de lol van het schrijven. Om een zekere zielsgenoot aan te halen wat betreft sociale media: Geen tijd! Geen tijd! (Ik leg deze woorden maar even in zijn mond. Hij zou het zeker met mij eens zijn…)

​Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Lang, lang geleden, toen ik elk boek las in de lokale bibliotheek van Schakkebroek (ja, de wereldstad, niet het dorp) maar het zat ver weg. Ik denk dat ik min 12 was, maar ik ben er niet zeker van. Ik heb het opnieuw gelezen naar aanleiding van deze bundel en vond het opnieuw een bevreemdend, maar prachtig verhaal.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Alice, op zoek naar wie ze is en wat ze doet in het leven. En wat haar toekomst in zich houdt. Een zoektocht waar iedereen mee worstelt in hun jeugd – en zo vaak ook later in het leven. Een zoektocht die nooit eindigt.
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhaal gaat?
Over Alice, uiteraard ☺, die in een kasteel een kamer met kasten aan het poetsen is. Ze doet dit op vraag van een excentrieke kasteeldame en weet eigenlijk niet goed wat ze daar aan het doen is, maar haar nieuwsgierigheid is te sterk om te weten wat er gebeurt.
Kasten die vreemde voorwerpen bevatten, met een eigen wil, lijkt het wel. Een gegeven dat duidelijk wordt als de eigenaars van de kasten de kamer betreden en puzzelstukjes over hun relatie met de inhoud van de kasten (en met de kasten zelf) duidelijk wordt. En vanzelfsprekend is er ook een konijn dat met brute kracht door het verhaal loopt. Langzaamaan wordt duidelijk hoe alles in elkaar zit. En wat er overblijft. Of niet.
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
Goh, moeilijk, het was er plots. Ik zag het konijn door de kamer lopen, tussen kasten gevuld met stukjes uit de levens van de personages. Plots vielen de stukken in elkaar: hoe geheimen met soms geweld uit de personages werden gesleurd en hoe wreed relaties en levens kunnen zijn.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
Waarom een konijn en niet een ander dier?
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek/verhaal/… uit?
Op 28 maart is Adem, het vierde deel in de Anne Verelst-thrillerserie, verschenen (na Paternoster, Zeven en Het woord). Daarnaast is eind februari ook Seven times Seven, de Engelse vertaling van Zeven verschenen. En nu gaat het werk verder aan het vijfde deel van de Anne Verelst-serie.
 
Jouw website/social media: www.lucvos.be
 
Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
Ik herinner me dat mijn ouders een uitgave van Alice in Wonderland hadden met de pijprokende rups op de cover, maar ik denk dat ik te jong was toen ik het voor het eerst probeerde te lezen en dat de vertaling niet zeer geslaagd was. In ieder geval miste ik de vele woordspelletjes en nuances die ik in de Engelse versie ontdekte toen ik zowel Alice’s Adventures in Wonderland als Through the Looking-Glass, and What Alice Found There las.
Van de Disney-film uit 1951, die ik op zeer jonge leeftijd zag, herinner ik me vooral hoe bang ik was van de Rode Koningin.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Hoewel het ook op de zenuwen werkte, werd ik vooral getriggerd door het Witte Konijn. Dat is per slot van rekening het personage dat alles in gang zet voor Alice. Zij gaat hem achterna, maar hij blijft ongrijpbaar. Zit het leven ook niet zo in elkaar?
 
Kan je kort toelichten waarover jouw verhalen gaan.
Net zoals in Through the Looking-Glass, and What Alice Found There speelt een spiegel een belangrijke rol in het verhaal ‘Reflectie inflectie’. Alice merkt dat er iets mis is met de reflectie en stapt in het spiegelbeeld om het probleem op te lossen.
In ‘Een kwestie van perspectief’ vraagt Alice aan het Witte Konijn of hij haar kan helpen om de weg terug naar huis te vinden. Ze leert dat zelfs de kleinste dingen buitengewoon kunnen worden, als we er maar op de juiste manier naar kijken.
‘De liefde achterna?’ is geschreven in de tweede persoon. Het verhaal is gericht tot Alice. Zij wordt in het verhaal op een ingewikkelde manier op de proef gesteld. Is ze verliefd genoeg op haar vriend om niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk een sprong in het diepe te maken?
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
De verhalen die geselecteerd werden voor de bundel werden toevallig allemaal eerst in het Engels geschreven, en daarna pas naar het Nederlands vertaald.
‘Reflection Infection’ schreef ik in maart 2020 als inzending voor de Australische ‘Furious Fiction’-wedstrijd. De opdracht was: schrijf in 55 uur tijd een verhaal van maximaal 500 woorden dat aan drie voorwaarden voldoet: (1) een van de personages is vermomd, (2) het verhaal speelt zich af in een park, en (3) er komt een spiegel voor in het verhaal. Ik maakte er een raadsel van in de stijl van Lewis Carroll en behaalde een plaats op de longlist van de wedstrijd.
Ook ‘A Matter of Perspective’ kwam op dezelfde manier tot stand. In oktober 2023 waren dit de criteria voor de ‘Furious Fiction’-opdracht: (1) er moet een telescoop of een verrekijker in het verhaal voorkomen, (2) je moet een getal van vijf cijfers in het verhaal verwerken, en (3) je moet de woorden ‘blind’, ‘wind’, ‘find’ en ‘mind’ minstens eenmaal gebruiken.
‘Would You Follow Your Love?’ was een verhaal dat ik in juni 2020 schreef naar aanleiding van Reedsy Prompt #47. Reedsy is een Engels platform voor auteurs. Elke vrijdagavond krijg je vijf prompts rond een bepaald thema voorgeschoteld die je kunt gebruiken als inspiratie voor een verhaal. Het thema van 19 juni 2020 was ‘Second Person’ (je verhaal moest in de tweede persoon geschreven zijn). Ik koos voor de prompt ‘You check the time. Perfect. As intended, you've arrived fashionably late.’ Oorspronkelijk zag ik er geen Alice-verhaal in, maar mijn hoofdpersonage heette toevallig Alice, en Finn wees me erop dat ik Alice uitnodig om een sprong te maken. Ik vertaalde het verhaal op zijn vraag naar het Nederlands.
Ik nam in 2020 een half jaar lang deel aan de Reedsy-wedstrijden om mij voor te bereiden op het schrijven van mijn Engelstalige autobiografie ‘Entreprenerd’; daarna ben ik ermee gestopt. Ik neem nog altijd deel aan de ‘Furious Fiction’-uitdagingen omdat ik het leuk vind om een verhaal te schrijven dat voldoet aan een reeks arbitrair gekozen randvoorwaarden.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
Ik zou vooral willen weten wat hij vindt van de verfilmingen van zijn werk. Ik kan me voorstellen dat hij bij een aantal adaptaties met zijn ogen zou rollen.
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek uit?
Poespa Producties brengt binnenkort Onvoltooid toekomstige tijd uit, een bundel met 42 kortverhalen van mijn hand. Wie interesse heeft in dit boek, kan dat via dit formulier laten weten: https://tally.so/r/w8eaYo

​Jouw website/social media: https://lowagie.com
 
Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen! Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.

Jean Paul Van Bendegem (l) in gesprek met Roman Krznaric (r) op het non-fictieboekenfestival FAAR 2025 in Oostende. (Foto: Frank Beckers)

Had je de Alice-boeken al gelezen voorafgaand aan je deelname aan deze bundel? Zoja, hoe oud was je toen, en wat was je eerste indruk bij het lezen?
De juiste leeftijd kan ik mij niet meer herinneren, wel de indruk die de boeken hebben nagelaten. Het voelde aan alsof er een wereld open ging voor mij waarin niets meer leek te kloppen, maar tegelijkertijd zat er ook orde in die waanzin. Ik vond het een gekke (!) gedachte dat orde en waanzin blijkbaar perfect kunnen samengaan en vaak dichter bij elkaar liggen dan we vermoeden.
 
Welk personage spreekt jou het meest aan in de Alice-boeken en waarom?
Dat is een zeer lastige vraag want het zijn er veel! Maar als ik moet kiezen, dan maar de Gekke Hoedenmaker. Behalve de speciale logica die hij gebruikt, is het verrassende van het personage dat het gebaseerd is op de werkelijkheid. Want de meeste hoedenmakers in de tijd van Lewis Carroll gebruikten kwik om vilt te behandelen, waardoor ze bijna allemaal een kwikvergiftiging hadden en daar werd je echt een beetje gek van. Uit het leven gegrepen dus!
 
Kan je kort toelichten waarover jouw essay gaat?
Het kernthema is hoe logisch de verhalen van Alice zijn opgebouwd. Het lijkt allemaal onzinnig, maar eigenlijk wordt de logica ongelofelijk ernstig genomen. Het is diezelfde strengheid die maakt dat als iemand mij vraagt of ik weet hoe laat het is, ik antwoord met “Ja!”. Want de vraagsteller wil blijkbaar de tijd zelf niet weten, hij of zij wil alleen maar weten of ik het weet. Het is dus eerder onlogisch dat we antwoorden door de tijd zelf te geven. Of iemand die op café naar een lege stoel wijst en vraagt of daar iemand zit. Uiteraard is het logisch correcte antwoord “Natuurlijk niet”.
 
Kan je ons iets vertellen over de inspiratiebron of de aanleiding voor jouw bijdrage?
Als filosoof die zeer sterk geïnteresseerd is in logica zijn de Alice-verhalen bijna laboratoria voor het experimenteren met taal en denken. De logica van het absurde is even streng als de logica van het alledaagse.
 
Stel dat je Lewis Carroll een vraag kon stellen, welke zou dat zijn?
Charles Lutwidge Dodgson aan de ene kant, Lewis Carroll aan de andere kant. De professor wiskunde en logica aan de ene kant, de dromer en schrijver aan de andere kant. Wat is de verhouding tussen de twee? Een soort Dr. Jekyll en Mr. Hyde of een niet uit elkaar te halen eenheid? (Ik hoop dat het antwoord het tweede zal zijn, maar zeker ben ik niet.)
 
Naar welk nieuw creatief project van jou kunnen we uitkijken? Heb je momenteel een nieuw boek uit?
Op het moment dat ik deze woorden schrijf – 10 maart 2025 – is mijn nieuwste boek verschenen: Abecedarium – Van de A van Amerika tot de Z van Zalig, uitgegeven door Houtekiet. Een verzameling van 26 korte stukken, ééntje voor elke letter van het alfabet. Een absolute meerwaarde voor het boek zijn de schitterende illustraties van Serge Baeken.
 
Jouw website/social media:
www.jeanpaulvanbendegem.be
 
Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland is een vuistdikke bundel van uitgeverij Poespa Producties (Gent), die jou meeneemt naar de wondere wereld van Lewis Carroll, waar Alice nieuwe avonturen beleeft. Vijftig auteurs uit de wereld van de oorspronkelijk Nederlandstalige SF, fantasy en horror gaan op verkenning in Wonderland en rapporteren hun bevindingen!
Het boek bevat 57 verhalen, 5 gedichten, 5 essays en 1 puzzel.
 
Auteurs:
Finn Audenaert - Bruno Lowagie - Johan Klein Haneveld - Frank Beckers - Charles van Wettum - Anna Mattaar - Heleen van den Hooven - Jasper Polane - Mike Jansen - Tais Teng - Jaap Boekestein - Liesbeth Jochemsen - Anna Lopez Dekker - Marleen Oosterbaan - Pam Hage - Nora De Baerdemaeker - Remi Lootens - Imke Vermeij - Alexander Olbrechts - Nele Callebaut - Ellen Kusters - Aysline McGrath - Ralph Mulder - Hanneke Simons - Cecile Koops - Nel Goudriaan - Ruben De Baerdemaeker - Thomas de Vries - Guido Eekhaut - Martine Pauwels - Luc Vos - Marius Vahlkamp - Alexandra Dingenauts - Hervé Suys - Eveline van Dienst - Peter De Backer - Bjorn J. Keus - José Vandenbroucke - Paula Sheperd - Maarten Luikhoven - Hay van den Munckhof - Edward van Egmond - Frank Roger - Beck Palmas - Laura Scheepers - Peter De Groot - Ada Martens  - Elsbeth Boom - Jean Paul Van Bendegem  - Patrick Van de Wiele
 
Samensteller en eindredacteur: Finn Audenaert
 
coverillustrator: Steven Van Hasten
​

Finn Audenaert

Hoe kwamen je bijdragen voor Bang voor spoken? tot stand? Kan je iets zeggen over de inspiratiebron(nen)?
Laat ik het eerst hebben over de gedichten. De haiku ‘Spook van zeven uur’ schreef ik nadat ik bij mijn ouders een stukje van het televisiejournaal zag. Ik kijk zelf geen tv meer, ik heb ook geen streaming services … ik heb helemaal geen tijd om te kijken! Als ik dan eens een stukje journaal zie, vind ik de beelden heftig. Dat probeerde ik weer te geven in mijn half grappige-half bittere haiku.
Mijn andere haiku in de bundel, ‘Ook bang voor sporen’, ontstond uit een woordspeling van auteur Frank Roger – hij staat met het ontzettend grappige verhaal ‘Veel liefs van de buren’ in de bundel – toen we een treinreis maakten. Op basis daarvan schreef ik een haiku over een duivelse tocht. De laatste regel van de haiku is een verwijzing naar de oorspronkelijke titel van de bundel, namelijk Verschijningen van gene zijde. Deze titel was natuurlijk oubollig. Het was uitgever Johnny Bekaert die de veel betere, want speelse en nieuwsgierig makende titel Bang voor spoken? voorstelde.
De haiku’s die ik schreef voor deze bundel waren mijn allereerste. Mee daarom vind ik de haiku’s van Ruben De Baerdemaeker en Frank Beckers in de bundel beter dan de mijne. Zij hebben allebei meer ervaring met haiku’s. Vooral Frank Becker schrijft al lang haiku’s. Hij schrijft sinds kort overigens ook uitstekende limericks.
Ik ga over naar mijn vertellingen nu … Ik schrijf graag inleidingen op bundels, maar ik hou het graag verhalend. Zo schreef ik onlangs voor Frank Rogers nieuwe bundel Hels paradijs (ook verschenen bij Poespa Producties) de verhalende inleiding ‘Reisbureau Roger’. Voor Bang voor spoken? wilde ik teruggrijpen naar mijn kinderjaren. Ik dacht terug aan de eerste keer dat ik in mijn jeugd – we spreken over de eerste helft van de jaren tachtig – met een spook geconfronteerd werd … in de literatuur natuurlijk! Dat was in een nummer van het Vlaamse tijdschrift Zonnekind. Het beeld van dit spook, getooid in een kleurrijk gebloemd laken en een hoge paarse hoed, gebruikte ik om mijn spook Garibaldus op te baseren. Vanwege asthma woonde ik als zesjarige in het Zeepreventorium in de kuststad De Haan. Mijn verhalende inleiding is op die plek en in die tijd gesitueerd, vol levensechte details, zoals het Franstalige vriendje Louis en de grote put waarin we spelen. In dit verhaal komt ook een oom van me aan bod, die enkele maanden na het schrijven helaas overleed. Ik draag dit verhaal dan ook aan mijn oom Laurent op.
Ook ‘Spookloos’ schreef ik voor deze bundel. Bij het opzoekwerk voor mijn essay achterin de bundel (zie verderop) nam ik enkele spookverhalen uit de tijd van de Romeinen door. Dit inspireerde mij tot een verhaal over Lucius Licinius Sura. Dit is een historische figuur. Sura was senator; hij kwam uit Tarraco (nu Tarragona) in het oosten van Spanje. Sura was goed bevriend met keizer Trajanus. Plinius de Jongere schreef ooit een brief aan Sura over spoken. Dit is een bekend spookverhaal geworden, met onder andere elementen die wij nu als “standaard spokerig” beschouwen, zoals rammelende kettingen. Ik kwam bij de titel ‘Spookloos’ terecht door een associatie met “werkloos zijn”. Wat doet een spook dat zonder werk komt te zitten? Daarover gaat het verhaal. Stijl en toon zijn, denk ik, schatplichtig aan hoe Bruno Lowagie verhalen schrijft. Ik las in die periode veel verhalen van hem. Bruno staat zelf met vijf verhalen, een ballade en een heus spookdiagram in Bang voor spoken? Ik heb erg veel aan hem gehad bij de totstandkoming van dit boek. Hij bezorgde mij feedback op mijn eigen verhalen en andermans inzendingen en was gewoonweg heel enthousiast over het concept.
Ik wilde per se een verhaal gesitueerd in mijn thuisstad Gent in de bundel. Poespa Producties is daarenboven een Gentse uitgeverij. Dit werd de vertelling ‘Poetsman’, een kruising tussen een misdaad- en een spookverhaal. Ik liet me inspireren door de levensloop van de vroegere poetsman op de school waar ik werk en door het beroep van een andere auteur bij Poespa Producties, Peter De Backer. Hij is lesgever Nederlands voor anderstaligen. De grootste uitdaging voor mij als schrijver hier was het doseren van informatie, wat bij een misdaad- of speurverhaal erg belangrijk is. Het was mijn eerste ervaring met het schrijven van dit soort vertelling. Ik hoop dat de locaties in Gent het verhaal voor de lezer wat levensechter maken.
Het fantasyverhaal ‘De strijd beslecht’ schreef ik ook voor Bang voor spoken? Ik wilde drie doelen bereiken: (1) eens een klassiek fantasyverhaal schrijven, want daarin was ik nog nooit geslaagd, (2) een verhaal schrijven waarvan ik dacht dat het als fantasyverhaal goed zou kunnen scoren bij de bekende EdgeZero-verhalenwedstrijd – daarom liet ik het verhaal ook vooraf in het online SF/F/H-magazine Out of this World plaatsen – en ten slotte (3) een verhaal in ‘uitgeklede stijl’ schrijven. Met dit laatste bedoel ik: zo helder schrijven als Frank Roger. Zinnen zonder ballast. Ik vond dit erg moeilijk – vroeger schreef ik erg barok, en niet op een goede manier – op de duur waren de zinnen dan weer te kaal. Dit verhaal heeft me veel koppijn bezorgd. Er zat, merkte ik vele maanden na het schrijven, een enorm plotgat in, en ik heb de grootste moeite gehad om het te dichten. De stijl waarin dit verhaal geschreven werd, zorgde er wel voor dat ik nadien makkelijk het verhaal ‘Onder wielen wil ik sterven, telkens weer’ kon schrijven. Dat verhaal – nooit bedoeld voor Bang voor spoken? – zal waarschijnlijk volgend jaar in mijn eigen verhalenbundel Geluk, de handleiding (ironische titel …) staan. Dit boek zal in het prille voorjaar verschijnen bij Poespa Producties.
Hoe het met dit verhaal als inzending voor EdgeZero verliep? Nou, gesneuveld in de eerste ronde, ha! Ik werkte het verhaal daarom nog wat bij voor opname in Bang voor spoken? Eerlijk gezegd sleutelde ik er tot het laatste moment aan, net als bij het volgende verhaal.
‘De melomaan en de vloek’, oorspronkelijke titel simpelweg ‘De melomaan’, is een verhaal dat ik al in 2022 schreef. Marc Lebbe, een vriend van de Vriendenkring Jean Ray, en ik praten geregeld over klassieke muziek. Marc weet daar veel meer van af dan ik. We hadden het in 2022 onder andere over Gustav Mahler en zijn symfonieën, en daaruit groeide dit verhaal. Oorspronkelijk telde het verhaal liefst 35 voetnoten. Klinkt als infodump, nietwaar? Deze vertelling heb ik vele malen herschreven. Helemaal op het einde, in de week voor Bang voor spoken? werd ingediend bij de uitgever, schreef ik zelfs nog een nieuw begin en slot. Ik hoop maar dat het de lezer bevalt. In dit verhaal heeft Gustav Mahler de grootste moeite om een symfonie perfect te laten uitvoeren.
Het lange verhaal ‘Feel bad’ schreef ik oorspronkelijk als wedstrijdinzending voor Waterloper, editie 2023, met als thema “het spookschrijverscollectief”. Ik wilde (vooral qua stijl) een pastiche schrijven op het feelgood-genre. Dat was best moeilijk, want ik lees zelden feelgood. Mijn idee was: eens kijken hoe ik feelgood en horror kan combineren. Op basis van de feedback die ik kreeg van de juryleden van Waterloper, proeflezers, auteurs, redactrice Natascha De Vries-van Limpt en de verhaalchirurgen van Fantastische Unie, Sigrid Lensink-Damen en Robin Langerak, stuurde ik het verhaal vele malen bij. Zo werkte ik onder andere aan het perspectief (ik koos voor een meervoudig perspectief) en de spanningsboog.
Ten slotte schreef ik nog een intussen misschien berucht essay – berucht onder de deelnemende auteurs. Bij Poespa Producties worden verhalenbundels en romans liefst van wat context voorzien. Dat betreft dan non-fictie zoals een biografie, landkaarten, verklarende teksten, voetnoten etc. Uitgever Johnny Bekaert kreeg bij Bang voor spoken? graag een (kleine) studie. Deze bijdrage is door mijn toedoen nogal uit de hand gelopen. Ik had eerst een studie van zo’n 5.000 tot 10.000 woorden voor ogen, maar dat was een illusie. Mijn idee was om het Engelstalige spookverhaal uit de Victoriaanse tijd te bespreken. Hoe meer verhalen uit die tijd ik las, des te meer ik wilde weten. Ik wilde ook auteurs uit de Edwardiaanse tijd (een korte periode, nietwaar?) toevoegen aan het essay. Zo groeide de studie tot ongeveer 80.000 woorden. Het schrijven ervan was een hele belevenis. Na zowat twee derde van het essay geschreven te hebben, liep ik tegen de muur. Ik zag het vervolg niet meer zitten, maar uiteindelijk is het toch goed gekomen en ben ik blij met het resultaat, dankzij de steun van uitgever Johnny Bekaert en twee andere goede vrienden.
 
Terugkijkend op hoe de bundel tot stand kwam ben ik heel dankbaar dat zoveel auteurs, van wie sommigen naderhand ook bereid waren om een promo-interview te geven, in spookverhalen geïnteresseerd bleken. Ik hoop dat Bang voor spoken? een bescheiden bijdrage kan leveren aan de renaissance van het spookverhaal in het Nederlandse taalgebied.

​De spookverhalenbundel Bang voor spoken? verscheen in september 2024 bij uitgeverij Poespa Producties (Gent). Deze bundel bevat verhalen, gedichten en essays van:
Bruno Lowagie - Karel Smolders - Finn Audenaert - Tais Teng - F.P.G. Camerman - Martine Pauwels - Ruben De Baerdemaeker - Guido Eekhaut - Laura Scheepers - Charles van Wettum - Frank Roger - Jaap Boekestein - Eveline van Dienst - Liesbeth Jochemsen - Luc Vos - Tim Therry - Sabina Nina Stepanovic / Rose N Storm - Luc Geeraert - Laura Scheepers - Mike Jansen - Marceline de Waard - Johan Klein Haneveld - Frank Beckers - Hervé Suys - Katrien Ricart - Isabelle Plomteux - Peter De Backer - Eddy C. Bertin en Brenda Bertin - Frank Beckers - Patrick Van de Wiele
samensteller en redacteur: Finn Audenaert
coverillustratie: Felix Bosschaert, omslagontwerp en opmaak: Johnny Bekaert

Frank Beckers

Hoe kwam je verhaal voor Bang voor spoken? tot stand? Kan je iets zeggen over de inspiratiebron(nen)?
De achtergrond van mijn verhaal is een gedachte-experiment: wat als de wereld een veelvoud is? Wat als de wereld van kinderen een andere wereld is dan de wereld van volwassenen? Stel dat er in de kinderwereld echt spoken, sprekende dieren en sprookjesfiguren leven, terwijl die in de wereld van de volwassenen niet voorkomen.
 
Kan je de hoofdpersoon aan je lezer voorstellen?
Het hoofdpersonage vertelt een sprookje om kinderen duidelijk te maken dat ze op een dag geen spoken meer zullen zien.
 
Vind je jouw verhaal qua genre ‘puur’ een spookverhaal, of gaat het om een mengeling van genres?
 
Mijn verhaal is een mengeling van een sprookje en een spookverhaal. Sprookje en spookje rijmen op elkaar.
 
Schrijf je vaker spookverhalen of was dit je eerste spookvertelling?
 
Dit is mijn eerste spookverhaal. In oudere haiku’s kwamen er wel af en toe spoken voor. Eén van die haiku’s staat trouwens ook in de bundel.
 
Lees je wel eens spookverhalen? Zoja, welk spookverhaal liet een grote indruk na?
Een van de eerste spoken die ik me herinner is Sus Antigoon uit Suske en Wiske. Ook las ik spookverhalen van John Flanders, waaronder Spoken op de ruwe heide.
 
Is dit verhaal eerder gepubliceerd, zoja waar? Is het verhaal voor publicatie ook vertaald, zoja in welke taal?
 
Neen.
 
Met welk schrijfproject ben je momenteel bezig?
Ik hoop nog een bijdrage voor de bundels Heliocentrisme. Een reisgids voor ons zonnestelsel en Onwereldse sprookjes (allebei te verschijnen bij EdgeZero) te schrijven.
 
Waar vinden we jou online?
(Lacht) Hier, op de site van Out of this World, waar ik hoofdredacteur van ben. Verder schrijf ik voor  SF-café Leuven, zeg maar het clubblad van het SF-café Leuven en Future Visions Unlimited. Sociale media bekijk ik tegenwoordig nog maar sporadisch.
 
 
De spookverhalenbundel Bang voor spoken? verscheen in september 2024 bij uitgeverij Poespa Producties (Gent). Deze bundel bevat verhalen, gedichten en essays van:
Bruno Lowagie - Karel Smolders - Finn Audenaert - Tais Teng - F.P.G. Camerman - Martine Pauwels - Ruben De Baerdemaeker - Guido Eekhaut - Laura Scheepers - Charles van Wettum - Frank Roger - Jaap Boekestein - Eveline van Dienst - Liesbeth Jochemsen - Luc Vos - Tim Therry - Sabina Nina Stepanovic / Rose N Storm - Luc Geeraert - Laura Scheepers - Mike Jansen - Marceline de Waard - Johan Klein Haneveld - Frank Beckers - Hervé Suys - Katrien Ricart - Isabelle Plomteux - Peter De Backer - Eddy C. Bertin en Brenda Bertin - Frank Beckers - Patrick Van de Wiele
samensteller: Finn Audenaert
coverillustratie: Felix Bosschaert, omslagontwerp: Johnny Bekaert