M.G. Crow - De executie

Ik sta te popelen om de internationale krantenkoppen te halen, al heb ik vijanden gemaakt door mijn keuzes. Mijn doel is niet om Miss Populair te worden, maar om mijn missie te volbrengen. Deze dient een hoger doel. Ik lig er niet van wakker dat sommigen dat niet begrijpen, of beter gezegd: niet willen begrijpen. Mijn hersenpan kan het niet bevatten wat sommigen humaan noemen - en ik ben niet blond.
Gespannen strijk ik met mijn handen de kokerrok van mijn donkerblauwe mantelpakje in de plooi. Het accentueert mijn perfecte figuur. Als de camera’s straks op mij gericht zijn, moet ik er als een covermodel uitzien. Ik neem mijn zakspiegel en kijk of mijn uniformhoedje nog goed zit op mijn bruine haren die ik een french twist opgestoken heb. Mijn lippen zijn stralend karmijnrood. Die peperdure lipstick houdt zoals beloofd. Ik check of de eyeliner mijn ogen nog goed doet uitkomen.
Mijn hart gaat sneller slaan als ik de bel hoor rinkelen. Mijn handen jeuken om gerechtigheid te doen geschieden.
Door een luikje zie ik de veroordeelde binnengeleid worden. Dit wordt een historische executie. Niet alleen wordt door een gebrek aan de nodige chemicaliën de doodstraf niet meer met een injectie uitgevoerd, na eeuwen is de elektrische stoel terug. Deze versie zou humaner moeten zijn dan degene uit lang vervlogen tijden.
Wat deze gebeurtenis nog specialer maakt, is dat ik de eerste geregistreerde vrouwelijke beul uit de geschiedenis ben. Tegenstanders zeggen dat ik er mooi uitzie, maar lelijk vanbinnen ben. Nog steeds zijn er mensen die vinden dat beesten zoals Paul Williams, die in de stoel geduwd wordt, rechten verdienen. Ik walg als ik eraan denk.
Waar waren de rechten van de tientallen kinderen die hij heeft misbruikt? De lijken van meisjes tussen de negen en de vijftien liegen er niet om. Williams is een monster en verdient het om te sterven.
Door een ander luikje kijk ik in de zaal waar de nabestaanden van de slachtoffers plaatsnemen om de executie bij te wonen. Natuurlijk willen ze zich ervan vergewissen dat het beest dat hun dochter, zus, nicht of kleindochter uit het leven rukte, het straks niet meer zal navertellen.
Ik volg het hele gebeuren vanuit mijn kleine bunker. Niemand kan mij zien. Het is niet dat ik zoals in de oudheid een kap draag. Iedereen mag weten wie ik ben. Ik doe mijn job en schaam me er niet voor. De hendel lonkt, maar ik moet nog even geduld hebben.
Wat het verschil is tussen mij en de man op de stoel? Ik ruim hem op, zodat onze maatschappij veiliger wordt. Is het moord? Technisch beschouwd gaat het om het beëindigen van een menselijk leven, dat wel.
Hier zit het verschil. Ik folter mijn slachtoffer niet. Ik maak er komaf mee met een shock die hem verdooft, waardoor hij niet eens zal voelen dat hij sterft. Dat is iets anders dan wat hij die arme meisjes aandeed. Dagenlang hebben ze geleden in zijn horrorkelder. Het dossier is te gruwelijk voor woorden. De man met bierbuik, die mijn collega’s op de stoel vastgespen, heeft zeker zeventien meisjes gruwelijk verkracht en hen deels levend opgegeten. Er zijn geen woorden voor. Wie zo iemand wil laten leven, mag er in mijn ogen bij op schoot gaan zitten als ik de schakelaar overhaal.
Ik weet wat het is om dit soort gruwel te moeten doorstaan. Ik wil niet terugdenken aan wat er gebeurde toen ik vijftien was. Toen werd ik door sommigen een moordenaar genoemd omdat ik het resultaat uit mijn lichaam liet halen. Het mocht niet geboren worden.
Ik luister verveeld naar de priester die zijn gebed afdreunt. Mijn maag keert. Vraag me niet wie van de twee mannen op het podium me het ergste doet kokhalzen: de pedomoordenaar of de priester. De man die het monster in naam van God zijn laatste sacrament geeft, stootte me destijds uit toen ik op een soortgelijk individu botste, met die pech dat ik het overleefde.
Ik wil er niet meer aan denken. De pijn verscheurt me opnieuw.
Komaan, nog een stapje dichter. Je zit bijna op zijn schoot, dan kan ik jullie samen naar de hel sturen.
Mijn bloedrood gelakte nagels tikken op het bureau. Ik kan het niet meer aanzien. Mijn blik gaat naar de hendel.
Eindelijk stopt de preek. Nog steeds moet ik wachten. Mijn collega’s komen tevoorschijn om de man met de gifgroene ogen een kap over zijn grijnzende tronie te trekken. Op het moment dat ze hem de metalen helm opzetten, weerklinkt er een luide knal in de verte.
Iedereen kijkt op. Het lijkt wel een explosie. Ik ben ook geschrokken. Proberen er gekken de executie tegen te houden? Er was kans dat een bepaalde groepering het zou wagen. Daarom hebben we versterking van het leger gekregen.
Proberen ze binnen te dringen? Ik vond de knal van te ver klinken, maar omdat ik in een min of meer geïsoleerde kamer zit, kan ik me vergissen.
Een erg fel wit licht vult de kamer. Ik moet mijn ogen sluiten als het door de eenrichtingsramen mijn kleine kamer binnenvalt. Is het een goddelijk signaal? Heeft Hij mijn gebed verhoord en niet dat van die hypocriete zeurpiet met zijn bijbel, die enkel op mijn zenuwen werkte?
Na enkele seconden trekt het verblindende licht weg. Als ik opkijk, zie ik enkel duisternis. De heldere LED lampen zijn gedoofd. Ik hoor gemompel in de zaal waar de elektrische stoel staat.
Ik kijk door mijn raampje en zie mensen opstaan en tegen elkaar praten in de duisternis. Enkel Williams blijft roerloos met zijn bedekte gezicht zitten, vastgemaakt in de stoel. De paniek die uitbreekt, lijkt hem volledig te ontgaan.
Ik hoor een collega door een megafoon roepen dat de elektriciteit is uitgevallen en dat er aan het probleem gewerkt wordt.
Verdorie, dit uitstel van executie kan nog langer duren dan die preek. Ik vraag me af waarom de noodgeneratoren niet in werking zijn getreden.
Veel tijd om te piekeren heb ik niet, als er kreten weerklinken vanuit de cellenblokken van de D-vleugel. Mijn hartslag versnelt. Dat is waar Williams zat: death row. Hier zitten de gevaarlijkste criminelen, de crème van het krapuul. Kom me niet vertellen dat de automatische celdeurvergrendeling het begeven heeft.
Ik besluit tot nader order te blijven waar ik ben, maar voel me niet meer veilig. Ik zie geen hand voor ogen in mijn kleine ruimte. Rondom mij breekt de hel los. De kreten klinken steeds dichterbij. Ik hoor knallen, onmiskenbaar afkomstig van vuurwapens. Mijn collega’s en het leger verdedigen zich.
Ik hoor enkel op de achtergrond iemand door een megafoon roepen dat de gevangenis ontruimd moet worden. Er is iets gebeurd, een complete ramp en er is nergens elektriciteit. Alle netwerken liggen plat.
Het kan niet waar zijn!
In een opwelling grijp ik de smartphone uit mijn debardeur. Het scherm licht op, maar er is geen netwerk. De hulpdiensten bellen, is zinloos. In het licht van mijn scherm zie ik bloed hangen aan het venster in de deur, dat uitkijkt op de gang.
Ik schrik. Mijn toestel gaat tegen de vlakte. Opnieuw is het donker. Ik word onpasselijk. Snikkend zet ik me neer, met mijn rug tegen de muur leunend. Mijn benen lijken van onder mijn lichaam gezaagd. Ik geraak niet meer recht.
Mijn huid brandt. Ik moet overgeven. Het zijn niet louter de emoties die me overmannen. De geluiden op de achtergrond sterven langzaam weg. Ik sluit mijn natte ogen. Het kan me niet meer deren of mijn mascara waterproof is of niet. Ik lig op sterven.
‘Hier is er nog een in leven,’ hoor ik zeggen.
Ik vermoed dat het de engelen zijn die me komen halen en me naar de hemel dragen.
 
Ik open mijn ogen. Op de achtergrond hoor ik het nieuwsanker updates geven over de explosie in de kerncentrale, drie maanden geleden. Mijn hoofd tolt. Dit wil ik niet horen. Met mijn ingepakte hand druk ik op de knop van de afstandsbediening. Mijn pijnlijke vingers doen me grimassen, wat tegengewerkt wordt door mijn drukmasker.
Opgelucht laat ik de medicijnen hun werk doen voor ik helemaal verga van de pijn. Volgens de dokters heb ik geluk dat ik in die geïsoleerde kamer zat. Dat heeft een deel van de straling tegengehouden. Geluk? Mijn huid was over mijn hele lichaam diep tweedegraads verbrand. Ik zal er nooit meer goed uitzien. De stralingsziekte zal me levenslang regelmatig het ziekenhuis in werken.
In de media spreken ze over mijn collega’s die gedood zijn in de gevangenisopstand als de onfortuinlijke zielen. Ik weet het zo nog niet.
Het is ook maar pas tot mij doorgedrongen dat de ontsnapte gevangenen uit de D-vleugel naar de keuken trokken. Ze namen alle messen die ze te pakken konden krijgen en richtten een ware slachting aan.
Verschillende van de criminelen sloegen op de vlucht. De stralingsziekte haalde hen echter in. Hun lichamen worden overal in het land gevonden. Verschillende waren al de staatsgrenzen over geraakt.
Omdat door de ramp alle vluchten van en naar de Verenigde Staten zijn afgelast, is het weinig waarschijnlijk dat er voortvluchtige criminelen in hun toestand in het buitenland zijn verzeild. Omdat hulp van hun netwerk niet uitgesloten is, zijn de signalementen ook in Canada en Mexico verspreid.
Van mijn overlevende collega’s en de militairen die ons bijstonden, ben ik de enige overlevende. Wie niet stierf tijdens de opstand overleed aan de stralingsziekte. Hetzelfde geldt voor de families van de slachtoffers die naar de executie waren afgezakt.
Verschillende van hen werden als gijzelaars gebruikt door de ontsnapte gevangenen. Hierbij kwam de tante van een vermoord meisje om het leven. Buiten werden de lichamen van de ouders van een ander slachtoffer gevonden.
Het is me teveel om alle details van die dag te aanhoren. Ik kan het niet meer. Ik wil het vergeten.
‘Juffrouw Jones.’
Ik kijk op naar de verpleegster die binnenkomt. Haar accent klinkt me vreemd in de oren. Blijkbaar ben ik met een helikopter naar een ziekenhuis aan de andere kant van het land gebracht, samen met de andere overlevenden van het bloedbad in de gevangenis.
‘De dokter zegt dat het beter met je gaat,’ zegt de verpleegster vervolgens. ‘De griffen slaan goed aan en je huid is aan het herstellen. Volgende week mag je naar een andere afdeling.’
Ze neemt een afwachtende houding aan. Verwacht ze dat ik blij zou moeten zijn?
Als ik niet reageer, laat ze de schotel met mijn lunch achter op het kastje bij mijn bed. Ik heb weinig honger, maar kan opnieuw zelfstandig eten. De sonde kon eruit. Ik moet overal maar horen dat ik geluk heb.
Geluk? Zo noem ik het niet. Ik leef, als een invalide. Waarschijnlijk zal ik de rest van mijn leven op kosten van de staat moeten doorkomen.
De enige bekenden die ik heb gezien sinds ik hier lig, zijn mijn ouders. Ze hebben uren op de bus gezeten om me te bezoeken. Hun huis ligt buiten het stralingsgebied. Ze zijn nog niet klaar om mij af te geven. Ik moet volhouden.
Opgeven staat niet in mijn woordenboek. Dat heb ik nooit gedaan, ook niet toen ik in die kelder opgesloten zat. Ik ben het enige slachtoffer dat levend kon ontsnappen. Dankzij mij hebben ze een monster gevat. Later kwam ik te weten dat er meer van dat soort rondlopen, zoals die Williams, die ik zijn gerechtigheid wilde bezorgen.
Ik ben er zeker van dat God niet bestaat, heel zeker. Een andere mogelijkheid is dat hij de duivel is. Het was niet Zijn licht dat me verblindde, maar de straling van de reactor die enkele kilometers verderop ontplofte, mijn lichaam aantastte en veel mensen doodde.
Ik kan niet meer bidden. God staat niet aan mijn kant. Hij heeft me verlaten op het moment dat ik mezelf uit de kelder bevrijdde. Ik maakte er mijn beroep van om gerechtigheid te doen geschieden toen het beest dat mijn leven verwoestte vrijuit ging.
‘Als God mijn plan saboteerde,’ bid ik tot de duivel, ‘dat hij me mag helpen.’ De gouverneur is in de kernramp gebleven. Zijn opvolger wil alle doodstraffen herzien.
Laat de duivel me snel beter maken zodat ik mijn werk kan afmaken. Er zijn slechts twee overlevenden van de ramp: ik en Williams. Hij zit enkele kamers verderop en krijgt dezelfde behandeling als ik.