M.G. Crow - De hybride

​Het ging niet zoals ze had verwacht. Maanden was Lisa ziek geweest. Ze had alles gedaan zoals van haar verlangd werd. Geen enkele controle had ze overgeslagen, geen enkele injectie gemist, alle sessies bij de psychologe afgerond …
Eindelijk was het zo ver. De pijn was niet te harden. Ze moest naar het ziekenhuis, maar toen ze het nummer belde dat op het kaartje stond, daagde er een geblindeerde legerjeep op. Dit was geen ambulance. Haar protest haalde niets uit. Ze moest instappen en had geen idee waar ze heen ging.
Negen maanden eerder leek het alsof haar grote droom uitkwam. Ze had dringend geld nodig en las een advertentie dat ze jonge, gezonde vrouwen zochten als draagmoeder voor een rijk koppel. Toen ze zich aanmeldde, moest ze diverse tests ondergaan. De tubes bloed werden vlot getapt en ze moest zich ook psychologisch bewijzen.
Ze had het gevoel dat ze de hoofdprijs had gewonnen toen ze geselecteerd werd. Het bedrag van tweehonderdvijftig duizend euro lonkte. Als vijfentwintigjarige werkloze die opgroeide in pleeggezinnen, was dit een mooie start.
Ze had geen kinderwens. De baby in haar buik was niet van haar. Ze had contracten getekend dat alle onderzoeken achter een scherm zouden gebeuren. Geen enkele echo had ze te zien gekregen. Ze wist niet eens of er een jongen of een meisje in haar groeide. Die informatie ging rechtstreeks naar de wensouders.
Ze had hen enkele keren ontmoet: professor Dalle, een man van in de zestig met een veel jongere echtgenote. Het lukte hen blijkbaar niet om op natuurlijke wijze kinderen te krijgen. Ze zou hun wens doen uitkomen.
Negen maanden eerder kreeg ze het embryo ingeplant. Haar hele zwangerschap had ze afgezien. Een deel van haar had het gevoel dat er iets niet klopte, maar dat zette ze meteen uit haar hoofd. De psychologe verzekerde haar dat alles normaal was.
Ze mocht geen band voelen met haar kind, maar legde onbewust haar hand op haar bolle buik. Het afstaan ging zwaarder vallen dan ze had verwacht. Ze had geen kinderwens, maar dit persoontje was in haar gegroeid. Stiekem hoopte ze hem of haar ooit te mogen ontmoeten, al zei het contract dat daar geen sprake van kon zijn.
De weeën waren extreem pijnlijk. Lisa hield zich voor dat het de laatste loodjes van de lijdensweg van negen maanden waren. De hele tijd had ze amper iemand gezien. De psychologe, enkele dokters en het echtpaar Dalle waren de enige mensen die ze op die hele tijd had gezien. Ze miste haar vriendinnen. Ze begon er zelfs naar te verlangen haar moeder terug te zien, ook al had die haar destijds verwaarloosd.
Nu werd ze zelf moeder, maar ze mocht er nooit met iemand over spreken. In principe was het ook niet zo. Het kind in haar buik was genetisch niet van haar. Ze hadden haar verteld dat ze daarom zo een zware zwangerschap had.
Er kwam licht aan het einde van de tunnel, letterlijk. Lisa werd uit het geblindeerde voertuig geholpen en merkte dat ze niet in een ziekenhuis was. De omgeving leek meer op een bunker. Fel kunstlicht deed haar knipperen met haar ogen.
“Juffrouw Stevens.”
Ze herkende die stem en keek naar professor Dalle die haar tegemoetkwam.
“De baby komt,” zei ze met verkrampt gezicht.
“Alles is in orde.” Professor Dalle deed teken naar enkele mannen in uniform die met een rolstoel kwamen aandraven.
Lisa nam er dankbaar in plaats. Ze had te veel pijn om lang recht te staan, laat staan te stappen.
Voor haar doemde een operatiekamer op. Ze keek naar de professor, die zich over de instrumenten boog.
“Hebben ze het je niet gezegd?” vroeg hij.
“Wat?”
“Dat het een keizersnede wordt.”
Lisa schudde haar hoofd. Ze was er ondertussen wel uit dat de baby in haar buik opvallend groot was, of was het stiekem een tweeling?
Ze besloot niet tegen te sputteren en legde zich op de tafel. Een jongere vrouw, die ze herkende als mevrouw Dalle, stak een infuus in haar arm. Ze vond het raar dat de wensouders de operatie zelf uitvoerden, maar gezien hun achtergrond besloot ze geen vragen te stellen.
Mevrouw Dalle was dokter en de professor was een geneticus. Lisa ging ervan uit dat ze in goede handen was. Ze had geen idee wat er in het zakje zat dat in haar arm druppelde. Ze voelde zich te loom om nog pijn te voelen en om vragen te stellen.
 
“Gefeliciteerd, professor. Blijkbaar is onze eerste hybride een feit.”
Professor Dalle stond trots bij de wieg en lette niet op de man die de kamer in de bunker betrad.
“Alles is volgens plan verlopen,” zei de professor. “Mijn assistente Olga was overtuigend als mijn echtgenote.”
“En de draagmoeder?” De man in militair uniform met een hoge rang naderde de wieg.
“Maak je geen zorgen, generaal.  De familie van Lisa Stevens zal te horen krijgen dat ze een ongeluk heeft gehad. Olga is ermee bezig.”
De twee mannen keken naar de zuigeling. Het kind had de gestalte van een peuter. Het opende zijn ogen die twee grote, zwarte bollen zonder wit waren en keek de mannen aan.
“Met deze mutanten worden we onoverwinnelijk.” De generaal was in zijn nopjes.
Geen van de mannen maakte zich zorgen toen het kind met zijn klauwen de matras verscheurde wanneer het zich omdraaide in zijn bedje. Ze waren erop voorzien dat dit kind niet zoals een ander zou zijn.