DETAIL ALBUM
 
Tracks:
1  The Long Drift
2  Dragster
3  Chronopolis
4  After We’re Gone
5  Magenta
6  Girl With The Thunderbolt Kick
7  If You Had Only One Bullet
8  The Light At The End Of The World
 
Website Artiest
IAN WILLIAMS
https://www.slaughterback.com/
https://ianwilliams.bandcamp.com/album/slow-motion-apocalypse
​

​Het nieuwe album van de in Londen wonende componist & muzikant Ian Williams verschijnt pas op 3 november as, maar hier is mijn recensie al. Het is een abrupte afwending van het minimalisme van zijn vorige release ‘All Becomes Desert’ uit 2021. Deze keer gaat het allemaal over “impact”, de epische verwoesting van een beschaving die vastbesloten is haar eigen levens ondersteunende systemen af te snijden. Tevens is het een furieuze klaagzang over de halsstarrige haast om de kostbare grondstoffen van de planeet uit te putten om een handjevol niet-visionairen te verrijken, wier voornaamste zorg lijkt te zijn om naar Mars te gaan, of om voetballers te kopen...want dat zal zeker helpen.
Ian Williams begon zijn muziekcarrière halverwege de jaren tachtig in Edinburgh als oprichter van Beautiful Pea Green Boat, wiens etherische, atmosferische geluid minstens twintig jaar ouder was dan de mode voor dreampop. Verschillende samenwerkingen met de Libanese choreografe Joumana Mourad en haar hedendaags dansgezelschap Ijad zorgden ervoor dat hij Arabische/klassieke/techno/ambient stijlen samensmolt. Daarna gooide hij het roer om en werkte samen met zangeres Claudia Barton als Gamine, waarbij hij twee albums uitbracht met donkere, pianogeleide fakkelliedjes en slaapliedjes.
Beschouw de muziek zelf als een tirade, een protest tegen de beige-heid van de huidige mode voor muziek als kalmeringsmiddel voor de massa. Dit is geen muziek om op te mediteren en het biedt geen veilige ruimte voor het uiten van warme en vage gevoelens. In plaats daarvan woedt het. Hybride elektronisch-orkestrale sculpturen uitgehouwen in de bergen, met gigantische lawines van ritme, voortgetrokken door een in elkaar grijpend delirium van melodie en lawaai.
Melodie is het enige ideaal dat hier heilig wordt geacht. Stel je voor dat Aphex Twin muteert in ‘Carmina Burana’ via een spaghettiwestern-omweg, zoals te horen in 'After We're Gone', of 'Magenta' met zijn ruimtelijke dub als een spionthema dat voorbij zweeft, of 'Chronopolis' met zijn wolkenkrabbers vol kolossale pianoakkoorden als soundtrack voor een roman die Ballard nooit heeft verfilmd. We kunnen tenslotte net zo goed genieten van het stervende licht aan het einde van de wereld – wat kunnen we anders doen?
Het album bevat daarnaast ook de huidige single van Williams, ‘The Light At The End Of The World’. Een bedwelmende mix van borrelende sequencers, tribale beats en zwevende synthesizers, het heeft een prachtige etherische vocale melodie en klinkt als “Tangerine Dream meets Vangelis”, terwijl het wordt begeleid door een interdimensionale video die ergens tussen de Orionnevel en Margate is opgenomen.
 
Patrick Van de Wiele (4)
https://youtu.be/ltV1kCRo5Zw?si=f7Wrn0XHhzvq7Zav
​

DETAIL ALBUM
​
Tracks:
Air
Sea of the Edge
Sea of Vapors
Sea of Serenity
Sea of Cold
Sea of Waves
Sea of Tranquility
Ave Maria
Lake of Sorrow
Sea of Humanity
 
Website Artiest
LARKENLYRE (MATTHEW LABARGE)
https://matthewlabarge.com/
https://matthewlabarge.bandcamp.com/album/magical-majestical

​In 1651 had de Italiaanse priester/astronoom Giambattista Riccioli jarenlang met grote belangstelling de patronen waargenomen die hij op de maan zag. Hij geloofde dat, net als op aarde, de donkere gebieden zeeën (Mare) en meren (Lacus) waren, omgeven door de lichtere stukken land. Op dat moment besloot hij deze gebieden een naam te geven. Hij koos vreemde en prachtige namen die tot op de dag van vandaag worden gebruikt. Van sommige dacht hij dat ze heel vredig waren – Mare Tranquillitatis (Zee van Rust), Mare Serenitatis (Zee van Sereniteit) – terwijl hij van anderen dacht dat ze dreigender waren – Mare Vaporum (Zee van Dampen), Mare Frigoris (Zee van Koude). Sindsdien hebben we geleerd dat ze geen water bevatten, maar hun suggestieve namen bepalen nog steeds onze observaties en verwachtingen van deze prachtige en kolossale landschappen. Laten we nu gaan en deze zeeën begroeten, enkele van de meest wonderbaarlijke, desolate en fantastisch mooie plekken die iemand ooit heeft gezien. Misschien is er geen betere plek om te mediteren over de toestand van de mens, zijn plaats in het universum en zijn lot.
Achter het pseudoniem Larkenlyre schuilt de New Age componist en pianist Matthew Labarge. Hij zegt: “Vanaf de eerste luisterbeurt vond ik deze stukken meeslepend. Ze zijn tegelijkertijd rustig en opwindend, eenvoudig en complex, somber en schitterend glanzend. Elk geluid, elke noot – zelfs de meest onverwachte – lijkt volkomen onvermijdelijk.”
Na de wereldbekende, klassieke opener ‘Air’ van Bach, volgen 6 tracks van Labarge zelf, waarna hij het ‘Ave Maria’ van Schubert covert. Daarna volgen er nog 2 tracks van Labarge. De rustige piano wordt ondersteund door ambient synthesizerklanken. Tijdens ‘Sea of Tranquility’ hoor je de stemmen van de astronauten.
Dit album is opgedragen aan het Artemis-team. Het herinnert ons aan de hoop en dat wij de manier zijn waarop het universum zichzelf kan leren kennen.
 
Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM
​
Tracks:
Jérome Bridonneau - Reflets
Jean-Michel Maurin- Floating Souls
Lionel Palierne – La planète des sables
AGE – Voices 43
MoonSatellite – Containment music day
Jean-Christophe Allier – Cloudy bay
Moh’a Allain - Gnomon
Kryfels – Prequel Bulb
Bertrand Loreau – T’invite à naviger dans l’espace
Alpha Lyra – A moment of silence
Olivier Briand – La persistance de l’illusion
Marc-Henri Arfeux - Héliopause
Kurtz Mindfields – Grey moondance                                                                  
Sequentia Legenda – Around the second moon
 
Website Label
PATCH WORK MUSIC
https://asso-pwm.fr/2021/06/01/floating-days-la-compilation/
​

​“Compilation dedicated to Klaus Schulze.”
 
In 1995 werd de vereniging Patch Work Music geboren uit de wens van Bertrand Loreau en Olivier Briand om een ​​structuur te creëren die bedoeld was om Franse artiesten te promoten die progressieve elektronische muziek produceren. Halverwege de jaren negentig produceerde PWM een verzamelalbum met vijf artiesten en verspreidde regelmatig een kwaliteitsfanzine, ‘KS mag’.
In 2009 wilde Olivier Briand een online verkoopsite ontwikkelen, “pwm-distrib”. Sinds 2009 heeft de vereniging regelmatig nieuwe artiesten aangetrokken en vriendschappelijke en commerciële relaties opgebouwd met andere distributeurs, vooral in Duitsland en Nederland.
Omdat de vereniging een educatieve en educatieve rol wou spelen, organiseerde ze van 2014 tot 2017 een synthesizerfestival, het “synth-fest”, dat verzamelaars, muzikanten en professionals op het gebied van geluidssynthese samenbrengt en schoolkinderen, leraren en professoren welkom heet. Omdat dit evenement van jaar tot jaar groeit en steeds meer middelen vereist, werd tijdens de Algemene Vergadering van 2017 besloten om een ​​nieuwe vereniging op te richten die zich zou wijden aan de organisatie van het “synth-fest”.
Nu is er een dubbel-cd compilatie opgezet gewijd aan de Duitse pionier Klaus Schulze van de “Berlin school”, omdat het merendeel van de Franse elektronische artiesten door hem beïnvloed zijn. Schulze was immers een meester op dit instrument, een symbool voor vrijheid, authenticiteit, durfal en avant-garde. De veertien werken hier illustreren de sensitiviteit en originaliteit van de 14 muzikanten van dit collectief. En de musici beschouwen zich allemaal als erfgenamen van Schulze. Tot die muzikanten behoren Jérome Bridonneau, Jean-Michel Maurin, Lionel Palierne, AGE, MoonSatellite, Jean-Christophe Allier, Moh’a Allain, Kryfels, Bertrand Loreau, Alpha Lyra, Olivier Briand, Marc-Henri Arfeux, Kurtz Mindfields en Sequentia Legenda.
Op de tonen van deze zwevende muziek waan je jezelf echt in de ruimte. Kosmische geluiden nemen je mee op reis. Lionel Palierne met ‘La planète des sables’ is uiteraard opgedragen aan ‘Dune’. En Marc-Henri Arfeux met Héliopause viert Voyager 1, wanneer die de interstellaire ruimte betreedt, en ons zonnestelsel verlaat.
Een aanrader dus als je virtueel en sonisch in de ruimte wil vertoeven!
 
Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM
​
Tracks:
01. New Horizon
02. Dream Glide
03. Cave World
04. Fantasy Plays
05. Towards Truth
06. Runguar
07. Secret Call
08. Chain of Images
09. Deep Cloud
10. Fading Memories
11. Candle
12. Bon Courage
 
Website Artiest
LAMBERT RINGLAGE
http://www.sphericmusic.de/framee0.htm
https://lambert3.bandcamp.com/album/bon-courage
Web shop
www.sphericmusic-shop.de

​Synthesizermuzikant en labeleigenaar Lambert Ringlage maakt als sinds 1982 muziek, maar trad pas in 1988 ermee in de openbaarheid. De oorsprong van zijn muziek gaat terug tot de rock ‘n’ roll toen hij drums en elektrische gitaar speelde. Het album ‘Stratos Fear’ van Tangerine Dream was een revelatie voor hem, en hij begon zelf met synthesizers te experimenteren. Na een live concert verscheen in 1991 zijn debuutalbum. Sedertdien heeft hij heel wat cd’s uitgebracht, en startte hij in 1999 de Spheric Music homepage op. Sinds zijn laatste cd ‘Drachenreise’ heeft hij aan heel wat producties meegewerkt, zoals met Vanderson, Bertrand Loreau en Johannes Schmoelling. Dit nieuwe album toont hem van zijn Tangerine Dream kant, maar met nieuwe accenten. Zo opent ‘New Horizon’ op een levendig ritme, waarna ‘Dream Glide’ eerder droomachtig overkomt. Wanneer we ons in het ondergrondse ‘Cave World’ begeven, is dat op de tonen van een mysterieus, hypnotiserend en terugkerend tempo. En ‘Fantasy Plays’ zweeft ergens tussen de sterren rond. Daarna klinkt ‘Towards Truth’ eerder flauw, en ‘Runguar’ is gezongen. ‘Secret Call’ klinkt weerom mysterieus, waarna we een ketting aan beelden krijgen met ‘Chain of Images’. Vervolgens duiken we in een diepe wolk met ‘Deep Cloud’, terwijl ‘Fading Memories’ samen met Johannes Schmoelling (Tangerine Dream 1980-1985) gecomponeerd werd. Deze mooie track dompelt je compleet onder in de atmosfeer van Hyperborea. ‘Candle’ is een rustig intermezzo, waarna de titeltrack afsluit in een sfeer van aanmoediging en een bron van geluk, om met alle ups en downs in het leven om te gaan. Muziek kan ons immers daarbij helpen! Veel moed dus om vol te houden en door te gaan!
 
Patrick Van de Wiele (4)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:
Carambola
In Orbit
Jonesing
The Lost Resort
Front Runner
Minor Mistakes
Diary of a Pipe Dreamer
Powerhouse
Narcissus
Yesternight
Skywards
 
Website Artiest
BETA FUNKTION
https://www.facebook.com/beatfunktion/
Website Label
DO MUSIC RECORDS
www.domusicrecords.com
​

​Het achtste studioalbum van de Zweedse funkband Beat Funktion is op 15 september jl. uitgebracht. Dit sextet verbaasde het wereldwijde publiek in 2014 toen drie van hun albums, ‘Voodooland’, ‘Mandy’s Secret’ en ‘Olympus’ piekten op nummer 1 in de Amerikaanse en Canadese jazzhitlijsten. Dit riep uiteraard de vraag op hoe Zweden en funk ooit iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben. Tegenwoordig heeft de band zichzelf gevestigd als een van de meest vurige en productieve funkgroepen van Scandinavië, met een heerlijke Scandinavische retrosound met een hoop jazz en psychedelica erin. De bandleden zijn topjazzers Karl Olandersson op trompet, Olle Thunström op tenorsaxofoon, Johan Öijen op gitaar, Daniel Lantz op toetsen, Pal Johnson op bas en Jon Eriksson op drums. Voeg daarbij gastmusici zoals percussionist Ola Bothzén en zangeres Sara Englund voor extra pit. Op een echte jaren '70-manier is ‘Skywards’, met 11 nummers, een rijk en gevarieerd conceptalbum met een sciencefictionsfeer, bedoeld voor de danshongerige feestgangers zowel als voor kunstzinnige, baardkrassende kenners...
‘Carambola’ zet onmiddellijk de toon met swingende instrumentale funk, die uitnodigt om te dansen. Daarna vertrekken we met het ruimteschip ‘In Orbit’, gevolgd door het funky ‘Jonesing’. ‘The Lost Resort’ klinkt rustiger, waarna we er weer flink tegenaan gaan met ‘Front Runner’. Op ‘Minor Mistakes’ daalt het tempo wat, gevolgd door ‘Diary of a Pipe Dreamer’. ‘Powerhouse’ gooit alle remmen los, er kan flink op gedanst worden. En op ‘Narcissus’ komt een loodzware stem naar voren, terwijl de zangeres op de achtergrond blijft. ‘Yesternight’ is een buitenbeetje, eerder smooth jazz, waarna de titeltrack stomend en funky afsluit.
Echt een feest voor funkateers, en dat vanuit het hoge Noorden! Een leuke funky ontdekking!

Patrick Van de Wiele (4)