IAN WILLIAMS – SLOW-MOTION APOCALYPSE

DETAIL ALBUM
 
Tracks:
1  The Long Drift
2  Dragster
3  Chronopolis
4  After We’re Gone
5  Magenta
6  Girl With The Thunderbolt Kick
7  If You Had Only One Bullet
8  The Light At The End Of The World
 
Website Artiest
IAN WILLIAMS
https://www.slaughterback.com/
https://ianwilliams.bandcamp.com/album/slow-motion-apocalypse
​

​Het nieuwe album van de in Londen wonende componist & muzikant Ian Williams verschijnt pas op 3 november as, maar hier is mijn recensie al. Het is een abrupte afwending van het minimalisme van zijn vorige release ‘All Becomes Desert’ uit 2021. Deze keer gaat het allemaal over “impact”, de epische verwoesting van een beschaving die vastbesloten is haar eigen levens ondersteunende systemen af te snijden. Tevens is het een furieuze klaagzang over de halsstarrige haast om de kostbare grondstoffen van de planeet uit te putten om een handjevol niet-visionairen te verrijken, wier voornaamste zorg lijkt te zijn om naar Mars te gaan, of om voetballers te kopen...want dat zal zeker helpen.
Ian Williams begon zijn muziekcarrière halverwege de jaren tachtig in Edinburgh als oprichter van Beautiful Pea Green Boat, wiens etherische, atmosferische geluid minstens twintig jaar ouder was dan de mode voor dreampop. Verschillende samenwerkingen met de Libanese choreografe Joumana Mourad en haar hedendaags dansgezelschap Ijad zorgden ervoor dat hij Arabische/klassieke/techno/ambient stijlen samensmolt. Daarna gooide hij het roer om en werkte samen met zangeres Claudia Barton als Gamine, waarbij hij twee albums uitbracht met donkere, pianogeleide fakkelliedjes en slaapliedjes.
Beschouw de muziek zelf als een tirade, een protest tegen de beige-heid van de huidige mode voor muziek als kalmeringsmiddel voor de massa. Dit is geen muziek om op te mediteren en het biedt geen veilige ruimte voor het uiten van warme en vage gevoelens. In plaats daarvan woedt het. Hybride elektronisch-orkestrale sculpturen uitgehouwen in de bergen, met gigantische lawines van ritme, voortgetrokken door een in elkaar grijpend delirium van melodie en lawaai.
Melodie is het enige ideaal dat hier heilig wordt geacht. Stel je voor dat Aphex Twin muteert in ‘Carmina Burana’ via een spaghettiwestern-omweg, zoals te horen in 'After We're Gone', of 'Magenta' met zijn ruimtelijke dub als een spionthema dat voorbij zweeft, of 'Chronopolis' met zijn wolkenkrabbers vol kolossale pianoakkoorden als soundtrack voor een roman die Ballard nooit heeft verfilmd. We kunnen tenslotte net zo goed genieten van het stervende licht aan het einde van de wereld – wat kunnen we anders doen?
Het album bevat daarnaast ook de huidige single van Williams, ‘The Light At The End Of The World’. Een bedwelmende mix van borrelende sequencers, tribale beats en zwevende synthesizers, het heeft een prachtige etherische vocale melodie en klinkt als “Tangerine Dream meets Vangelis”, terwijl het wordt begeleid door een interdimensionale video die ergens tussen de Orionnevel en Margate is opgenomen.
 
Patrick Van de Wiele (4)
https://youtu.be/ltV1kCRo5Zw?si=f7Wrn0XHhzvq7Zav
​